Threaded Mode | Linear Mode

**burning_snow** · 05-08-2007, 21:30 น.

คำนำ : Fic นี้เป็น Fic เก่าที่แต่งร่วมกับNyotaro ไว้เมื่อหลายๆปีก่อนแล้วเกิดอาการ ดองข้ามชาติจนถึงเมื่อก่อนหน้านี้ไม่นาน ก็ได้ทำการแต่งต่อจนตอนนี้เกือบจะจบแล้ว เนื้อเรื่องบางส่วนจะถูกเปลี่ยนแปลงให้เกิดความสอดคล้องกันซึ่งทำให้มีความแตกต่างกั บ Fic เก่าที่เคยลงไว้ในบอร์ดเก่า ใครที่เคยอ่านของเก่ามาแล้วก้ลองอ่านของใหม่นี้ดูนะงิ ^^
โดยตามกำหนดคาดว่าจะลงไปเรื่อยๆ 2-3 วันต่อ 1 ตอน (เพื่อให้มีเวลาอู้เขียนตอนสุดท้าย โฮะๆ ^^")

--------------------------------------------------------

:: Chapter 1 :: Beginning of Calamity

หลังจากเหตุการณ์เดียโบลมอนบุกโลกจบลง เหล่าดิจิมอนก็กลับเข้าสู่ดิจิตอลเวิร์ล แต่ต่อมาไม่นาน การติดต่อจากดิจิตอลเวิร์ลก็ขาดหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ เด็กๆไม่สามารถติดต่อกับดิจิมอนของพวกเขาได้
จนกระทั่งโคจิโร่ได้รับเมลล์จากเก็นไนมาฉบับหนึ่ง

ใจความข้างในเมลล์บอกถึงความผันผวนของดิจิตอลเวิร์ล เก็นไนได้บอกพวกเด็กๆว่า ดิจิตอลเกทความจริงไม่ได้ปิด แต่ย้ายไปอยู่ที่ใดสักแห่งหนึ่งบนโลก

นอกจากนี้เก็นไนยังได้ส่งโปรแกรมเพื่อตรวจดูคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีค่าความถี่ตรงกั บของดิจิตอลเกทไว้ให้ด้วย มิยาโกะเลยก็อปปีโปรแกรมลงไปในดี-เทอร์มินัลที่เก็บดิจิเมนทัล

เมื่อทำการติดตั้งโปรแกรมลงในเครื่องคอมของทั้ง 2 ก็พบกลุ่มพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าที่ญี่ปุ่นทั้งหมด 3 จุด

เด็กๆจึงแยกกันไปหา โดยแยกเป็น 2 กลุ่มตามจำนวนเครื่องคอมที่มี

กลุ่มที่ 1 มิยาโกะ อิโอริ ฮิคาริ ทาเครุ ยามาโตะ โจ ไปที่ชินจูกุ
กลุ่มที่ 2 โคจิโร่ ไทจิ เคน ไดสึเกะ โซระ ไปที่ฮิคาริงาโอกะ

ก่อนที่ทั้ง 2 กลุ่มจะแยกย้ายกันไป โคจิโร่ได้ใช้คอมส่งเมลไปให้มีมี่ที่อเมริกา เพื่อบอกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นพร้อมทั้งส่งโปรแกรมตรวจจับประตูมิติแนบไปด้วย

....

วันเดียวกันนั้น ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง...

"นักเรียนทุกคนจ้ะ วันนี้จะมีนักเรียนแลกเปลี่ยนจากอเมริกามาเรียนกับพวกเรานะ" คุณครูประจำชั้นปีที่ 6 ของโรงเรียนพูดด้วยท่าทีที่ร่าเริงผิดกับทุกๆวัน "เอาล่ะ เข้ามาได้แล้วจ้ะ"
เด็กสาวผมบลอนด์ยาวดูท่าทางร่าเริงก็เดินเข้ามา พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่ดูมีความสุขอย่างที่สุดมาให้เด็กคนอื่นๆในห้องและเริ่มแนะนำตั ว
"สวัสดีทุกๆคน ฉันชื่อ ไรลิส แคนดี้ เรียกแคนดี้เฉยๆก็พอ จากนี้ขอฝากตัวด้วยนะคะ" เด็กสาวเอ่ยทักทาย ฟังดูแล้วลื่นหูจนราวกับว่าเธอเป็นคนญี่ปุ่น

"ไรลิสจ้ะ เธอไปนั่งข้างๆโทคิโอะคุงนะจ้ะ" คุณครูพูด พลางชี้ไปที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งริมหน้าต่าง

สายตาที่เย็นชาของเด็กหนุ่ม จ้องไปที่เด็กสาวอย่างไม่ใส่ใจ....
"หวัดดี เธอชื่ออะไรหรอ?" แคนดี้ถาม แต่ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มจะไม่ได้ใส่ใจนัก
"เอาเถอะ....." แคนดี้กล่าว ก็จะหันมาสนใจอย่างอื่นแทน...

....
ฝั่งมิยาโกะ ได้ติดตามคลื่นแม่เหล็กไปที่ชินจูกุ และพบว่าคลื่นแม่เหล็กได้ลอยอยู่เหนือตึกว่าการฯ จึงรีบวิ่งไปที่นั่นแต่ทว่ายามที่รักษาการณ์อยู่ไม่อนุญาตให้เข้าไปข้างใน ทำให้มีปากเสียงกัน ทันใดนั้นเองชายสวมชุดดำคนหนึ่งก็เดินออกมาจากข้างในตึก

เด็กๆพยายามอธิบายให้ชายชุดดำเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น

"เราจำเป็นที่จะต้องขึ้นไปจริงๆนะคะ" มิยาโกะขอร้องกับชายชุดดำ
"คุณยามากิ อย่าใจอ่อนเชียวนะครับ" ยามรักษาการณ์ยืนเชียร์อยู่ข้างหลัง
"มันไม่ใช่งานที่เด็กๆอย่างพวกเธอจะจัดการได้หรอก กลับไปซะ" ยามากิตวาดแล้วก็เดินกลับเข้าไปในตึก

เด็กๆเริ่มหมดหวังที่จะเข้าไปด้านในตึก จึงเดินจากมาระหว่างทางที่เดินผ่านย่านการค้า
มิยาโกะก็พบกับเด็กที่หน้าตาคุ้นเคยจึงรีบวิ่งเข้าไปทัก เรียวเมื่อได้พบมิยาโกะก็เริ่มถามเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นเพราะเขาก็ไม่สามารถเข้าออก ดิจิตอลเวิร์ลได้เช่นกัน...

ทางด้านโคจิโร่ได้ตามคลื่นแม่เหล็กจนมาถึงฮิคาริงาโอกะ สัญญาณก็เริ่มชัดขึ้นเมื่อพวกเขาเข้าใกล้โรงเรียนแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นได้เลิกเรียนแล้วพอดี

"สัญญาณมาจากที่นี่แหละ" โคจิโร่พูด
"เราจะเข้าไปโดยพละการงั้นหรอ?" ไทจิถาม
"เดี๋ยวผมไปคุยกับครูหน้าประตูเอง" พูดจบ เคนก็เดินไปคุยกับคุณครูหน้าประตูอย่างสุภาพ ซักพัก เคนก็หันกลับมาพร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าไปได้

"พวกเราเข้าไปกันเถอะ" ไดสึเกะกล่าว ก่อนจะเดินนำเข้าไปในโรงเรียน

เป็นเวลาเดียวกับที่แคนดี้พยายามหาเรื่องพูดคุยกับทาสุคุเพื่อนใหม่ที่แสนจะเย็นชา อยู่ที่โต๊ะข้างสนามฟุตบอล

ก่อนหน้านั้น แคนดี้ได้ถามเรื่องของทาสุคุกับเพื่อนๆในห้อง พอได้ใจความว่า ทาสุคุเป็นลูกของตระกูลใหญ่ เป็นเด็กร่าเริงมาตลอด แต่ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ดิจิตอลเวิร์ลเชื่อมต่อกับโลก ทาสุคุก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร

"ทาสุคุคุงอยู่ที่นี่มานานรึยัง..." แคนดี้ชวนทาสุคุคุย เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอยังไม่เคยได้ยินทาสุคุพูดเลย
"..." ทาสุคุไม่พูดอะไร เขาเพียงหันไปมองอย่างไม่ใส่ใจ และลุกหยิบกะเป๋าเดินออกไปนอกโรงเรียน
"เดี๋ยวก่อนสิ รอด้วย แหมอะไรกันนะตานี่" แคนดี้รีบคว้ากระเป๋า และเดินตามทาสุคุไป ทั้งสองเดินสวนทางกับพวกไดสึเกะ เหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้ไดสึเกะ้หันมามองพวกเขา

"มีอะไรหรอ?" โซระทัก
"เปล่าๆ ไม่มีอะไร" ไดสึเกะตอบไปอย่างงั้น แต่เขาก็ยังมองไปที่ทาสุคุ

"อยากสวีทอย่างงั้นกับฮิคาริจังสิท่า" โซระพูดขึ้น ทำให้ไดสึเกะและไทจิถึงกับชะงัก

ตอนนั้นเอง คอมพิวเตอร์ตรวจจับก็รวนขึ้นจนเครื่องดับ ทุกคนถึงกับโวยวายลั่น
"มารวนตอนนี้ทำไมกันนะ!!!" โคจิโร่โวยวายอย่างหัวเสีย
"คลื่นแม่เหล็กแรงมาก เครื่องเลยรวนล่ะมั้ง" ไทจิถอนหายใจ
"แสดงว่าแหล่งกำเนิดคลื่นแม่เหล็กนั่น น่าจะอยู่ใกล้ๆนี้....."

ลางสังหรณ์ของเคนแม่นยำมาก เพราะทันทีที่เขาพูดจบ ทาสุคุที่เดินสวนไปก็เจ็บหน้าอกจนถึงกับเซไปเฉยๆ
"อึก..." ทาสุคุกำหน้าอกตัวเองไว้แน่น "ตรงนั้น...!!" พูดจบ ทาสุคุก็หันหลังกลับรีบวิ่งไปที่สวนหลังโรงเรียนทันที

"รอก่อนสิ!! อะไรของเค้าเนี่ย" แคนดี้รีบตามไปทันที การที่ทั้งสองจู่ๆก็วิ่งไปนั้น ทำให้ไทจิรู้สึกแปลกๆ

"พวกนั้นเหมือนมีอะไรเลย รีบตามไปเร็ว" พูดจบ ไทจิรีบวิ่งตามไปทันที รวมทั้งคนอื่นๆด้วย

ทาสุคุวิ่งลึกเข้าไปเรื่อยๆ โดยที่มือหนึ่งกุมอกไว้ ตามมาด้วยแคนดี้ที่ตามทาสุคุมาด้วยความแปลกใจ

ปึก!!!

"โอ้ย!!"
ทาสุคุสะดุดก้อนหินล้มถลาไปกับพื้น จนบางอย่างกระเด็ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือกุญแจเก่าๆดอกหนึ่ง ทาสุคุรีบเก็บมันก่อนที่แคนดี้จะเห็น แต่ก็ไม่ทัน

"อะไรน่ะ ทาสุคุ" แคนดี้ถาม
"กุญแจ...." ทาสุคุตอบสั้นๆเรียบๆ ก่อนทำท่าจะวิ่งไป แต่ว่าแคนดี้ก็ถามมาก่อน

"กุญแจอะไร" เด็กสาวเอ่ยถาม
"อย่ายุ่งน่า...อุ๊ก!!" จู่ๆ ทาสุคุก็ล้มลงไปอีก เขาใช้มือยันพื้นขึ้นมา ก่อนจะมองเห็นบางอย่างเบื้องหน้า

"เจอซะที..."

พวกไทจิที่วิ่งตามมาทีหลัง ได้มาเจอกับ ทาสุคุ แคนดี้ และสิ่งๆหนึ่งๆที่ทำให้พวกไทจิถึงกับตกตะลึง
"ดิจิมอน..." ไทจิพึมพำ

"พวกนายเป็นใคร" ทาสุคุถาม ทั้งๆที่ตัวเองยังอยู่ในสภาพเจ็บอกอยู่
"พวกเราคือเด็กที่ถูกเลือก เรามาที่นี่เพื่อจะเปิดประตูสู่ดิจิตอลเวิร์ล" ไดสึเกะพูด

"ดิจิเวิร์ล!! มันมีจริงด้วยหรอ" แคนดี้ถามอย่างตื่นเต้น

"พวกนายนี่เอง เมื่อหลายปีก่อน... ฉันเคยเห็นพวกนายในทีวี นายคือคนที่ขี่หลังเกรย์มอนตอนนั้นสินะ..." ทาสุคุพูดอย่างยากลำบาก พลางชี้ไปที่ไทจิ

"นี่กล้าเรียกรุ่นพี่ไทจิว่านายเลยหรอ??" ไดสึเกะกัดฟัน

"แล้วดิจิมอนที่อยู่ข้างๆนายนั่นล่ะ" โคจิโร่ถาม

ดิจิมอนรูปร่างคล้ายเสือที่มีขนขาวและตาสีฟ้าใสพยุงร่างของทาสุคุอย่างคุ้นเคยราวกับ ว่าเคยพบกันมาก่อน ก่อนที่จะเริ่มพูด"ผมชื่อคางิมอน ยินดีที่ได้รู้จัก" คางิมอนแนะนำตัว

"คางิมอน ไม่เห็นมีอยู่ในข้อมูลของคุณเก็นไนเลย" โคจิโร่พึมพำ

"ไม่มีเวลามาพูดมากแล้ว มีดิจิมอนอีกตัวกำลังตามผมมาที่นี่" คางิมอนพูดอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น มิติที่หน้าประตูโรงเรียนก็เริ่มบิดเบี้ยว และมีดิจิมอนตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากจุดนั้น

"นั่นมันแอนโดรมอนนี่นา" ไดสึเกะอุทาน

แอนโดรมอนตัวนี้มีบางอย่างพันที่แขน เหมือนเป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันเฉพาะกลุ่ม

"กุญแจ...ข้าได้รับคำสั่งให้พาท่านกลับไป" แอนโดรมอนพูด

"ไม่เอา ฉันอุตส่าห์เจอเจ้าของกุญแจทั้งที..." คางิมอนยืนยันไม่กลับเสียงแข็ง แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความกลัว

"เจ้า.....คือเจ้าของกุญแจสินะ...." แอนโดรมอนมองไปที่ทาสุคุ

ฟุบ!!

ทันใดนั้น ทาสุคุก็ถูกแอนโดรมอนล็อคคอไว้ พร้อมกับสว่านที่จ่อคออยู่

"ทาสุคุ!!" แคนดี้ตะโกนลั่น ก่อนจะพยายามวิ่งเข้าไป แต่คางิมอนก็ยื่นมือมาขวางไว้
"ต้องขออภัยด้วย....กุญแจ....กรุณายอมกลับมากับพวกเราเสียแต่โดยดี....." แอนโดรมอนพูด ดูท่าทางมันก็ไม่อยากทำอย่างนี้เหมือนกัน
"ทาสุคุ!!....แอนโดรมอน...." คางิมอนร้องขึ้น ก่อนจะคุกเข่าขอร้องแอรโดรมอน "ปล่อยทาสุคุเค้า...."

ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ก็มาบางอย่างตกกระเด็นมาที่ด้านหน้าคางิมอน

กุญแจของทาสุคุ...

คางิมอนเอื้อมเท้าไปไปตะหวัดมันขึ้นมา ทันใดนั้น ก็เกิดแสงวูบขึ้น ลำแสงสีขาวฟ้าแผ่พุ่งออกมาจากกุญแจ ก่อนวิ่งผ่านร่างของคางิมอนไป

คางิมอนหลับตาพริ้ม และรู้สึกถึงพลังบางอย่าง ทันทีที่แสงจาง กุญแจๆเก่าๆก็กลายเป็นดิจิเมนทัล!!

ดิจิเมนทัลที่มีสีแดงและมีสัญลักษณ์แปลกๆอยู่ด้านหน้า อยู่บนมือของคางิมอน 'ต้องช่วยทาสุคุ' คำพูดที่เข้ามาในสมองของคางิมอน มันชูเกราะขึ้น แล้วตะโกนออกไป
"ขอร้องล่ะ!! ให้ชั้น ยืมพลังด้วย!!!"

วูบ!!!

เกิดแสงวูบขึ้นที่ตราบนดิจิเมนทัลและบางอย่างในกระเป๋ากางเกงของทาสุคุ ก่อนที่ร่างของคางิมอนจะเรืองแสงตาม

>>>>Kagimon Armor Shinka~~~ Sekai no Kagi Ralookmon!!!<<<<

เมื่อแสงก็เริ่มจางลง พร้อมกับปรากฏร่างของดิจิมอนมนุษย์เสือขาวที่มีหางเป็นมังกร ใส่ชุดเกราะสีแดงมันเป็นวาว มือข้างหนึ่งถือกุญแจขนาดยักษ์เหมือนหอกเอาไว้

"แบบนี้เห็นทีจะต้องใช้กำลังพาท่านกลับเสียแล้ว....." แอนโดรมอนกัดฟัน ทาสุคุได้โอกาสจึงเตะไปที่เอวของแอนโดรมอนจนเสีย

หลัก และใช้จังหวะนั้นหนีออกมา
"ทาสุคุ ให้ฉันจัดการเอง" ราลูคมอนพูด ก่อนจะชี้ปลายกุญแจไปที่แอนโดรมอน "กลับไปซะ....."
"ข้าจะต้องเอาตัวท่านกลับไปด้วยให้ได้" Spiral Blade!!!! คนดาบหมุนด้วยความเร็วสูงพุ่งผ่านอากาศเข้าใส่ราลูคมอน แต่พริบ

ตานั้นราลูคมอนก็ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง
"ช้าไป" สิ้นเสียง ราลูคมอนก็ถีบลงบนกลางหลังของแอนโดรมอน ก่อนจะใช้กุญแจในมือของเขาจ่อที่คอของแอนโดรมอน
"กลับไปซะดีๆเถอะ....." พูดจบ ราลูคมอนก็ใช้กุญแจงัดร่างของแอนโดรมอนขึ้นฟ้า ก่อนจะชี้ปลายกุญแจไปที่ร่างของแอนโดรมอน

และฟันอากาศจนเดิกเป็นช่องมิติขนาดเล็ก เขาใส่ปลายของกุญแจเข้าไปในช่องมิตินั้นแล้วบิดที่ด้ามราวกับใช้กุญแจเปิดกระตูบานยั กษ์

Dimention Slip!!!

หลุมมิติเปิดกว้างและสว่างวาบเป็นแสงสีขาว ร่างของแอนโดรมอนซึ่งกำลังร่วงลงมาก็ค่อยๆถูกแสงนั้นดูดกลืนเข้าไปในประตู

"แอนโดรมอน จะเป็นอะไรรึเปล่า" ไดสึเกะถาม
"ฉันส่งเค้ากลับไปดิจิตอลเวิร์ล ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ราลูคมอนกล่าว

ทาสุคุล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตน และหยิบบางอย่างขึ้นมา....มันคือดิจิไวซ์ D-3 สีน้ำตาล เด็กหนุ่มกำมันไว้ในมือแน่น

"ยังไม่ได้รู้ชื่อพวกเธอสองคนเลย" ไดสึเกะถาม
"ทาสุคุ...โทคิโอะ ทาสุคุ" ทาสุคุแนะนำตัว
"ส่วนฉันชื่อไรลิส แคนดี้ ยินดีที่รู้จักนะ" แคนดี้ก็เช่นกัน

"ฉันชื่อไดสึเกะยินดีที่รู้จักเช่นกัน ส่วนนี่ก็เคน โคจิโร่ โซระ แล้วก็รุ่นพี่ไทจิ" ไดสึเกะแนะนำตัว

....
ทางด้านมิยาโกะที่กำลังอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวมถึงเมลจากเก็นไนให้เรียวได้ รับรู้ ระหว่างที่เปิดคอมดูปรากฏว่าแหล่ง

พลังงานแม่เหล็กหายไปจุดหนึ่งซึ่งก็คือที่ๆกลุ่มไทจิไป เห็นดังนั้นทุกคนก็โล่งใจ
"พวกเรา แหล่งพลังงานด้านของพวกไดสึเกะหายไปแล้วล่ะ" มิยาโกะบอกกับคนอื่นๆ
"งั้นก็หมายความว่าประตูปิดแล้วสินะ" ฮิคาริถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่ให้เวลาพวกเด็กๆได้สบายใจกันมากมายนัก ทันใดนั้นเองมีดิจิมอนปรากฏตัวขึ้นที่ดาดฟ้าของตึกว่าการฯ

"แย่แล้ว ดันโผล่มาจังหวะไม่ดีเอาซะเลย"ยามาโตะพูดขึ้น
"หนูจะติดต่อพี่ให้เอง" ฮิคาริตอบกลับแล้วก็เริ่มออกวิ่งเพื่อหาตู้โทรศัพท์ที่ใกล้ที่สุด
"ฉันจะไปด้วย" ว่าแล้วทาเครุก็วิ่งตามฮิคาริไป

....
ระหว่างที่เด็กๆคุยกับทาสุคุ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
"พี่คะ เกิดเรื่องแล้ว" ฮิคาริพูดอย่างร้อนรน "มีดิจิมอนบุกมาที่ตึกว่าการฯค่ะ"
"ว่าไงนะ ได้ เดี๋ยวพี่จะรีบไปให้เร็วที่สุดเลย" ไทจิตอบ ก่อนที่ฮิคาริจะวางสายลง

"ทุกคนแย่แล้ว มีดิจิมอนบุกมาที่ชินจูกุ บนตึกว่าการฯ!!" ไทจิบอกกับคนอื่นๆ
"แล้วเราจะไปยังไงกันล่ะ" โคจิโร่ถาม "จะไปชินจูกุ มันต้องใช้เวลาพอสมควรเลยนะ"

"ให้เป็นหน้าที่ผมเอง" ราลูคมอนพูดขึ้น แล้วเขาก็ฟันอากาศด้วยกุญแจอีกครั้งและแหวกมิติออกเหมือนตอนที่เขาส่งแอนโดร

มอนกลับไป "ไปกันเถอะ"
เด็กๆคนอื่นๆเดินตามราลูคมอนและทาสุคุเข้าไป ชั่วอึดใจทั้งหมดก็มาโผล่ที่ย่านการค้าที่พวกมิยาโกะอยู่ พร้อมๆกับการระเบิดของ

เฮลิคอปเตอร์จากการโจมตีของสกัลเกรย์มอน

"ฮิคาริจัง!! ทุกๆคน!!" ไดสึเกะรีบเข้าไปหาพวกของมิยาโกะ
"สกัลเกรย์มอนนี่นา!!" ไทจิถึงกับตะลึง
"ทาสุคุ" ราลูคมอนหันไปมองทาสุคุ เป็นเชิงถาม
ทาสุคุพยักหน้า เป็นที่รุ้กันว่าหมายความว่า "ไปกันเถอะ" ราลูคมอนก็วิ่งไปที่ตึกว่าการฯทันที

"เด็กคนนั้นเป็นใครกันคะ" ฮิคาริถาม
"เด็กที่ถูกเลือกเหมือนพวกเรานี่แหละ เอาล่ะ ตามไปกันเถอะ" ไทจิเอ่ย

ทางด้านทาสุคุและราลูคมอนที่วิ่งมาที่ตึกว่าการฯ ถูกยามากิและยามขวางไว้
"ถึงนายจะมีดิจิมอนมาด้วย แต่เรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่จัดการเถอะ" ยามากิพูด
"เฮลิคอปเตอร์ระเบิดไปแล้วเนี่ยนะ!?!" ไทจิที่ตามมาที่หลังสมทบ

"ถึงอย่างนั้นก็อย่ายุ่งน่า!!!" ยามากิตวาดกลับ
"ทาสุคุ..." ราลูคหันไปมองทาสุคุ ก่อนทั้งสองจะถอยห่างออกมา

ราลูคมอนทิ่มปลายหอกลงบนพื้น ก่อนจะเกิดแสงวาบขึ้นบริเวณที่พวกเด็กๆยืน ช่องว่างมิติเกิดขึ้นที่พื้น ก่อนที่เด็กๆจะถูกดูดเข้าไป

ในนั้น

"!?! หายไปแล้ว!! หรือว่าเด็กพวกนั้นจะ........" ยามากิถึงกับงงและเริ่มวิ่งขึ้นดาดฟ้า

....
ทางด้านเด็กๆที่ขึ้นมาบนดาดฟ้า ราลูคมอนกำลังสกัดกั้นสกัลเกรย์มอนอย่างไม่คิดชีวิต
"หึย!!" ราลูคมอนทิ่มหอกลงบนร่างของสกัลเกรย์มอน แต่เนื่องจากสกัลเกรย์มอนเป็นกระดูก จึงทำได้แค่สร้างรอยขีดข่วนบนร่างกาย

เท่านั้น
อึ้ก!!!
กรงเล็บของสกัลเกรย์มอนกดร่างของราลูคมอนเอาไว้
"ทำไมดูไม่ดีเหมือนเมื่อกี้เลยล่ะ" ไดสึเกะถาม
"คงใช้พลังไปมาก" โคจิโร่อธิบาย "ขืนเป็นแบบนี้แย่แน่ๆ"

ทันใดนั้น สกัลเกรย์มอนจับร่างของราลูคมอนเหวี่ยงถลากับพื้น
"ราลูคมอน!" ทาสุคุร้องขึ้น ก่อนจะวิ่งไปหาราลูคมอน
"ทาสุคุอย่าเข้ามามันอันตราย! ชั้นจะส่งมันกลับไปเอง....." พูดจบ ราลูคมอนก็ใช้กุญแจยันร่างของตัวเองขึ้น ก่อนจะชี้มันไปที่

สกัลเกรย์ที่กำลังเดินมา

Dimention Sli......!!!

ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ราลูคมอนก็ล้มลงด้วยความเหนื่อยล้า ช่องว่างมิติที่เพิ่งปิดไปเมื่อสกัลเกรย์มอนมาได้รับผลจากพลังของราลูคม

อนผนวกกับประตูมิติที่เพิ่งเปิดของเขามีพลังมหาสารจนเกินขอบเขตการควบคุม
"แย่แล้ว" พวกเด็กๆรีบวิ่งไปหาราลูคมอน
สกัลเกรย์มอนที่เดินเข้ามา เหวี่ยงกรงเล็บใส่กลุ่มเด็กๆทันที แต่ทันใดนั้นเองก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อร่างของมันถูกดูดด้วยพลังของช่อง

ว่างมิติ

"มันกำลังจะถูกดึงกลับไปดิจิตอลเวิร์ลแล้ว!!!" โคจิโร่พูดขึ้น
สกัลเกรย์มอนคำรามลั่น ก่อนที่ร่างของมันจะหายไป
"ห...หายไปแล้ว"

!!?

แต่ยังไม่ทันที่พวกเด็กๆจะดีใจ รอบตัวพวกเขาก็พร่ามัว
"แย่ล่ะสิ.......พวกเราจะหลุดเข้าไปด้วยแล้ว......"
"พวกเธอ!" เสียงของยามากิดังขึ้น แต่สิ่งที่พวกเด็กๆเห็นคือร่างที่พร่ามัวของชายชุดดำคนหนึ่ง

ทุกอย่างพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ
จนทุกอย่าง มืดสนิท........
....

เช้าวันต่อมา (ตอนโคจิโร่ส่งเมลที่อเมริกาก็กลางคืน มีมี่คงไม่มารับเมลล์หรอก) มีมี่ที่กำลังเล่นอินเตอร์เนทคาเฟ่แถวบ้าน ได้รับเมลที่

โคจิโร่ส่งไปหา เมื่อเปิดเมลออกอ่าน ก็ต้องตกใจและอุทานในใจ "แล้วฉันจะเอาโปรแกรมนี้ไปได้ยังไงกันเล่าตาบื้อ...."
มีมี่ไม่ได้เอามือถือมาด้วยจึงติดต่อไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นมีมี่ก็รีบวิ่งกลับบ้านและโทรศัพท์ติดต่อไมเคิลและวอลเลซ ให้มารวมตัวกัน

เพื่อบอกเรื่องนี้ เพราะว่าช่วงนี้อยู่ระหว่างเทศกาลอีสเตอร์ ผู้คนจึงต่างหยุดงานอยู่กับบ้าน รวมถึงพ่อแม่ของมีมี่ด้วย
มีมี่พยายามขอร้องแม่ให้ปล่อยเธอไปเจอกับไมเคิลและวอลเลซ แต่แม่ของเขาบอกให้อยู่บ้านก่อน มีมี่เริ่มอารมณ์เสียและต้อง

โทรศัพท์ไปยกเลิกการพบกัน มีมี่เลยต้องติดแหงกอยู่กับบ้าน แม่ของมีมี่เห็นท่าทางมีมี่อารมณ์ไม่ดีจึงรีบยกของขวัญมาให้ ซึ่งมันก็

คือคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค เมื่อเป็นเช่นนั้น มีมี่จึงรีบต่อสายโทรศัพท์ที่บ้านและเชื่อมต่อกับอินเตอร์เนท เพื่อโหลดโปรแกรมตรวจจับ

ประตูมิติทันที

ตำแหน่งที่พบคือ วอชิงตันดีซี

มีมี่จึงรีบโทรศัพท์ไปหาไมเคิลให้เดินทางไปก่อนเลย

เมื่อไมเคิ้ลคุยกับมีมี่จบก็รีบติดต่อวอลเลซและเตรียมเดินทางไปวอชิงตันดีซี แต่จากนิวยอร์คจะไปกรุงวอร์ชิงตันได้อย่างไรล่ะ แบบนี้

คงต้องขึ้นเครื่องแล้วแต่ทั้ง 3 คนก็ไม่มีเงินเพียงพอ ทั้ง 3 คนเริ่มหมดหวังที่จะเดินทางไป แต่แล้วจู่ๆโทรศัพท์จากที่ทำงานของพ่อ

ของมีมี่ก็ดังขึ้น บอกว่ามีงานเลี้ยงใหญ่คืนวันอีสเตอร์ที่สำนักงานที่วอชิงตัน มีมี่รีบไปบอกพ่อและขอให้พาวอลเลซและไมเคิลไปด้วย

ถึงจะเสียเวลาตัดสินใจนานแต่ก็ได้รับคำตอบที่น่าพอใจ

ไม่นานไมเคิลกับวอลเลซก็เดินทางมาสมทบ

ฟ้าเริ่มมืดลง กลุ่มเด็กทั้ง 3 คน ก็ได้ออกเดินทางไปวอชิงตัน

เมื่อเครื่องลงจอด มีมี่ได้สังเกตเห็นข่าวทางโทรทัศน์เกี่ยวกับดิจิมอนที่บุกชินจูกุ เธอจึงรีบติดต่อโคจิโร่ทันที แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้

เพราะเด็กส่วนที่เหลือได้หลุดเข้าไปในดิจิตอลเวิร์ลแล้ว มีมี่เริ่มกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากขึ้น แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้

เลย พ่อของเธอดึงดันให้เด็กทุกคนไปที่งานเลี้ยงอย่างขัดไม่ได้ ทั้งสามจึงไม่มีโอกาสที่จะปลีกตัวไปหาประตูมิติ งานเลี้ยงจัดขึ้นที่บ้าน

ของเจ้านายของพ่อมีมี่เมื่อไปถึงทุกคนสนุกอยู่กับงานเลี้ยงจนไม่ทันได้สังเกตว่าเด็ก ๆขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้าน มีมี่รีบเปิดโน้ตบุ๊คเพื่อ

ตรวจดูตำแหน่งของคลื่นแม่เหล็ก และพบว่าสนามแม่เหล็กก่อตัวขึ้นบริเวณทำเนียบขาว ซึ่งไม่ไกลจากบ้านหลังนี้มากนัก

"ไมเคิล วอลเลซ เรารีบไปทำเนียบขาวกันเถอะ" มีมี่เอ่ย
"หา!?! ทำเนียบขาวเนี่ยนะ!?! แค่ออกไปจากที่นี่ยังลำบากเลย" วอลเลซเอ่ย
"ออกลำบากแล้วไงยะ แค่หนีออกไปก็สิ้นเรื่อง" มีมี่พูด ก่อนจะลงไปที่ชั้นล่าง "ตามมาเร็ว"

วอลเลซและไมเคิลมองหน้ากัน ก่อนจะเดินตามลงมา
ทั้ง 3 ตัดสินใจพยายามแอบหนีออกจากบ้าน แต่ไม่ได้ผล พวกผู้ใหญ่รู้ตัวซะก่อนจึงถูกเรียกไปอบรมทำให้มีมี่ยิ่งรู้สึกหัวเสียเป็นที่สุด

และแล้วสิ่งที่กังวลก็ได้เกิดขึ้น สายไปแล้ว ดิจิมอนได้หลุดผ่านประตูมิติมาแล้ว

คุวากามอนเริ่มทำลายสิ่งรอบข้างและมุ่งหน้าไปที่ทำเนียบขาว มีรายงานข่าวด่วนเข้ามาไม่หยุดยั้ง งานปาร์ตี้เริ่มเกิดความระส่ำระสาย

พวกมีมี่จึงใช้โอกาสนี้แอบหนีออกมาได้สำเร็จ และมุ่งหน้าไปที่ทำเนียบขาวทันที แต่ระหว่างทางไมเคิลก็คิดขึ้นมาได้ ว่าพวกเขาจะ

จัดการคุวากามอนได้ยังไงในเมื่อดิจิมอนของพวกเขาไม่อยู่................

แต่มีมี่ไม่ได้ฟังเสียงเธอคิดเพียงว่าต้องไปให้ถึงที่หมายก่อนเท่านั้น

ที่ทำเนียบขาว คุวากามอนได้บุกถึงประตูแล้วและกำลังจะพังประตูเข้าไป ทหารพยายามตั้งด่านสกัด แต่อาวุธที่ใช้ดูไม่ค่อยเป็นผลกับ

มันเท่าไหร่นัก
พวกมีมี่เมื่อมาถึงก็ได้แต่สังเกตการณ์อยู่ไกลๆ เด็กๆได้แยกตัวออกจากฝูงชนที่กำลังมุงดูเหตุการณ์อยู่
"จะทำยังไงดีล่ะ" ไมเคิ้ลถามมีมี่
"ชั้นจะติดต่อไปหาพวกที่ญี่ปุ่น....ทำไมติดต่อไม่ได้ล่ะ!!" มีมี่หัวเสีย
"หมดหวังแล้วล่ะ" วอลเลซพูดขึ้น

ทันใดนั้นเอง บรรยากาศข้างๆตัวพวกเด็กๆก็บิดเบี้ยว พร้อมกับมีดิจิมอนตัวหนึ่งปรากฏตัวออกมา
"ดิจิมอน!!!" ทั้งสามร้องขึ้น ดิจิมอนกระต่ายสีขาวที่มีแว่นกันลมห้อยอยู่ที่คอ ปลอกแขนข้างหนึ่งมีนาฬิกาที่มีเข็มหมุดสวนทางกัน
"นายเป็นใครกันน่ะ!!" วอลเลซเอ่ยถาม
ดิจิมอนกระต่ายโค้งให้กับเด็กๆอย่างสวยงาม ก่อนจะกล่าวแนะนำตัว
"ฉันชื่อเวียดิสมอน...ฉันกำลังตามหาเด็กที่ถูกเลือกอยู่" เวียดิสมอนหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าคาดเอว

มันคือตราสัญลักษณ์

"นี่มัน!! ตราสัญลักษณ์นี่นา!! แต่ว่า...ฉันไม่เคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้มาก่อนเลย" มีมี่เอ่ย
"มันคือตราแห่งกาลเวลา เก็นไนบอกฉันมาอย่างนั้น" เวียดิสมอนอธิบาย
"เก็นไน!! เธอรู้จักเค้าด้วยหรอ?" มีมี่ถามอย่างตื่นเต้น
"ฉันกำลังตามหาเด็กที่ถูกเลือกอยู่ เก็นไนบอกว่าเด็กที่ถูกเลือกอยู่ที่โลกนี้.......ดิจิมอน?" เวียดิสมอนมองไปที่คุวากามอนอย่างสงสัย

ครืน!!!

เสียงจากการโจมตีของคุวากามอนดังสนั่น เด็กเริ่มร้อนรนเพราะไม่รู้จะทำอย่างไร
"ฉันจัดการเอง" เวียดิสมอนพูดขึ้นและชูนาฬิกาข้อมือของตนขึ้น

Time Sleep!!!!

ทันใดนั้น เข็มนาฬิกาที่วิ่งทวนกันได้วิ่งเร็วขึ้น และหยุดชะงักลง คลื่นพลังและแสงจ้าก็พุ่งออกมาจากนาฬิกา เมื่อแสงจางลง กลุ่มเด็ก

สังเกตว่าเวลาหยุดลงเหลือเพียงพวกเขาและเวียดิสมอนเท่านั้นที่ยังเคลื่อนไหวได้
"ไม่มีเวลามากแล้ว ชั้นต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด" สิ้นเสียง เวียดิสมอนก็กระโดดขึ้นไปหาคุวากามอน พร้อมกับรัวหมัดใส่ทันที

Alarm Hit!!!!

เวียดิสมอนเริ่มโจมตีคุวากามอนในขณะที่มันไม่สามารถขยับตัวได้
การโจมตีเป็นผล เกิดรอยแผลขึ้นที่ตัวคุวากามอน เวียดิสมอนได้โจมตีต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว

เปรี๊ยะ!!!....

เสียงกระจกนาฬิกาของเวียดิสมอนร้าว "แย่แล้ว!!! เวลาจะเดินแล้ว!!!"

ติ๊ด............ติ๊ด........ติ๊ด......ติ๊ด....ติ๊ด...

และแล้วเวลาก็เริ่มเคลื่อนที่พร้อมกับเข็มนาฬิกาที่เดินอีกครั้ง ร่างของคุวากามอนสลายไป ร่างเล็กๆของเวียดิสมอนตกลงมา มีมี่รับมันไว้
กลุ่มเด็กๆรีบวิ่งออกจากบริเวณที่เกิดเหตุและกลับไปที่บ้านพร้อมร่างของเวียดิสมอนที ่หมดสติ

....
ในคืนนั้นเอง ประตูมิติแห่งที่ 3 ที่นครโตเกียวได้เปิดออก สิ่งที่ออกมาจากประตูนั้นคือ ดิจิมอนสีดำขนาดเล็ก ที่ขาของมันห้อยสร้อย

ประหลาดรูปร่างคล้ายสัญลักษณ์อะไรซักอย่าง และกำลังมุ่งหน้าไปตามคำสั่งของใครบางคน.....

--To be Continue--
---------------------------------------------------

ปัจฉิมลิขิต : ตัวละคร Original ในเรื่องนี้ Nyotaro เป้นผู้ออกแบบทั้งสิ้น หากต้องการนำไปใช้กรุณาติดต่อเจ้าตัวก่อนนะงิ
ต่อไปเป้นแนะนำตัวละคร Original ในเรื่องที่ปรากฎตัวออกมาในตอน 1 นี้ พร้อมบทสัมพาษน์เล็กๆน้อยๆของ Nyotaro เกี่ยวกับตัวละครแต่ละตัว งิ ^^
หมายเหตุ : กดที่ชื่อตวละครเพื่อดูภาพ(ใหญ่พอควร)

เริ่มจากพระเอกของเราเลย

โทคิโอะ ทาสุคุ[Tokio Tasuku]

Nyotaro : ทาสุคุที่วางไว้ตอนแรกๆ เป็นคนที่อยู่ระหว่าง เด็กเงียบๆกับเด็กเฮฮาสนุกสนาน จริงๆตั้งใจจะให้เป็นตัวละครที่นิสัยแปรปรวนนิดหน่อย...(ฮุฮุ) จริงๆแล้วทาสุคุชอบฟังเพลงนะ คงจะเห็นว่าใส่เฮดโฟนไว้ด้วยตลอด ส่วนที่ทาสุคุผมยาวนิดหน่อยมัดได้นี่ก็ รสนิยมคนวาดชัดๆ(หัวเราะ)
Snow : แล้วส่วนไหนที่ชอบวาดทาสุคุหล่ะเนียว
Nyotaro : ส่วนที่ชอบวาดที่สุดของทาสุคุ คือ สีหน้า เพราะว่าเวลาวาดแล้วรู้สึกว่าเป็นตัวละครที่วาดให้ยิ้มก็น่ารัก ให้ทำแบบไหนก็น่ารัก(....)
(ท่าทางเจ้าตัวจะอายน่าดูเลยแฮะ...)

ต่อด้วยสาวน้อย

ไรลิส แคนดี้ [Rylis Candy]

Nyotaro : แคนดี้ ตั้งใจออกแบบมาให้เป็นคนที่สดใส เปรี้ยวนิดๆ ได้ไอเดียมาจากมีมี่บางส่วน เป็นคนเฮฮาไม่ค่อยเครียดกับอะไรซักเท่าไร ส่วนตัวคิดว่าเป็นตัวละครที่วาดยากที่สุด เพราะไม่ถนัดว่าคนที่สดใสตรงไปตรงมาแบบแคนดี้
Snow : แล้วส่วนที่คิดว่าลำบากที่สุดในการออกแบบตัวละครตัวนี้หล่ะ ' w '?
Nyotaro : ไม่เห็นต้องถามเลย กว่าจะออกแบบสีชุดออกมาได้ เหนื่อยแทบแย่แน่ะ
(มีภาพราฟอยุ่เป็นตั้งเลยในส่วนJunk ^^")

หลังจากเด็กๆแล้วมาต่อกันด้วย ดิจิมอน

คางิมอน[Kagimon]&Digimental of Key

Nyotaro : คางิมอน คิดแต่แรกไว้แล้วว่าต้องเป็น เสือขาว ไม่ก็หมาป่าขาวแน่นอน จริงไม่ได้วางอะไรไว้เลย แค่รู้สึกว่าสีขาวมันดูบริสุทธิ์ ให้อารมณ์ความเป็นผู้พิทักษ์ดี(แต่จะพิทักษ์อะไร ต้องติดตามกันต่อไป ฮุฮุ) ส่วนด้านอุปนิสัยออกแบบไว้ให้ดูใสซื่อ น่ารักน่ากอด (ฮา) ถึงจะดูหละหลวมเป็นเด็กๆแต่ตั้งใจจะให้เป็นตัวละครที่รับผิดชอบเหมือนกัน เพราะต้องแบกรับหน้าที่หลายๆอย่าง (ปล. จริงๆเป็นตัวละครที่ชอบทำตัวขี้งอนเป็นเด็กๆเหมือนกันแหละนะ)
Snow : แล้วคิดยังไงกับ Digimental กลังจากที่ให้คอนเสปต์ไปว่าต้องเป็นกุญแจหล่ะ ^^
Nyotaro : สารภาพว่าตอนแรกแค่วาดๆไป ลองอยู่หลายแบบรู้สึกถูกใจอันนี้ที่สุด ให้ดิจิเมนทัลมีปีกด้วย เพราะพูดถึงกุญแจก็คิดไปถึงพวกผู้พิทักษ์ตามตำนานต่างๆนาๆ นึกไปถึงพวกเทพพวกสัตว์วิเศษที่มีปีก (ไปโน่น) ที่ให้เป็นสีแดงเพราะอยากให้ตัดกับคางิมอนที่เป็นเจ้าของดิจิเมนทัล สีขาว-แดงเนี่ย สุดยอดที่สุดแล้วล่ะ
Snow : แล้วหลังจากที่ต้องเอาArmor มาสวมตัวคางิมอนแล้ว คิดว่าราลูคมอนที่ออกแบบมาเป็นยังไงมั่งงิ

ราลูคมอน [Ralookmon]

Nyotaro : ราลูคมอน ออกแบบจากการพิจารณาดิจิมอนร่างอาร์มเมอร์อยู่หลายตัวเหมือนกัน อาวุธนั่นก็เป็นสัญลักษณ์เด่นให้เห็นเลยว่าเป็นผู้ปกป้องประตู (เพราะมันถือกุญแจอยู่)
Snow : ออกมาเป็นสีทองแดง/แดงตัดกับขาว ตามต้องการไม้ ^^
Nyotaro : ก็ลองไปเรื่อยๆ ออกมาก็ดูดี

ต่อด้วยตัวสุดท้าย ดิจิมอนที่มีมี่ไปพบเข้าโดยบังเอิญ

เวียดิสมอน [Viadismon]

Nyotaro : เวียดิสมอน ชื่อมาจากตัวละครในเกมๆหนึ่งเหมือนกัน ตั้งใจว่าจะให้เป็นกระต่ายนาฬิกา เป็นผู้ควบคุมการเวลาประมาณมั้น แต่.... จะให้มันเป็นกระต่ายถือนาฬิกาพกเชยๆก็ใช่ที่ เพราะฉะนั้นนาฬิกาประจำตัวอันจริงๆของเวียดิสมอน เป็นนาฬิกาที่ติดอยู่กับปลอกแขนผ้าแบบของพวกนักกีฬา
เวียดิสมอนเป็นส่วนผสมของกระต่ายกับจิงโจ้....ตอนแรกที่ออกแบบคิดแบบนั้นจริงๆนะ(ฮา)

หุหุ
สำหรับตอนแรกตัวละครที่ปรากฎออกมาในตอนแรกก็มีเพียงเท่านี้แหละงิ
ไว้ พบกันใหม่กับตอน 2 นะงิ ^^~

mari · 05-09-2007, 17:21 น.

ชอบคางิมอนมากๆ เลยค่ะ ^w^ เห็นแล้วน่ารัก น่าหยิกงิ้ว อยากอ่านต่อเร็วๆ ง่ะ เพิ่งอ่านฟิคแรกของพี่หิมะไหม้ ทำให้ได้รู้ว่าพี่หิมะไหม้กับเนียวซังแต่งฟิคดิจิมอนได้สุดยอดค่า

**burning_snow** · 05-10-2007, 01:00 น.

มาลงตอน 2 ละ - w- ติชมกันหน่อยนะงิ แต่งไว้นานแล้ว ความจริงก้ค่อนข้างลืมไปแล้วว่าเขียนอะไรไว้มั่ง (ฮา)
---------------------------------------------------------
:: Chapter 2 :: Return to the Digital World

"..............คุ"
"ทาสุคุ.........ตื่นซี่ ทาสุคุ..............."
เสียงๆหนึ่งแว่วเข้ามาให้หัวของทาสุคุ เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมา ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงคือแคนดี้นั่นเอง

บรรยากาศรอบๆตัวของเขาดูไม่คุ้นตาสำหรับเขาเอามาก ใช่แล้วที่นี่คือดิจิตอลเวิร์ล เด็กคนอื่นๆค่อยๆฟื้นตามกันขึ้นมา แต่สิ่งที่เด็กทุกคนเห็นไม่ใช่ดิจิตอลเวิร์ลที่พวกเขารู้จัก บรรยากาศความวุ่นวายมีให้เห็นชัดเจน ทั้งฝูงดิจิมอนที่กำลังบินไปมาอย่างบ้าคลั่งและเหล่าดิจิมอนที่วิ่งเข้าป่าราวกับพยา ยามหนีอะไรซักอย่าง เหล่าเด็กๆจึงเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ
ทาสุคุแบกร่างของคางิมอนที่หมดสติ เด็กๆเดินมาจนถึงป่าใกล้ๆ ทันใดนั้นก็มีฝูงดิจิมอนขนาดไม่ใหญ่นักวิ่งถลาเข้าใส่กลุ่มเด็กๆ พร้อมกับส่งเสียงเอะอะอย่างตื่นตระหนก
"อะไรกันเนี่ย??" มิยาโกะร้องขึ้น
"เจ้าพวกนี้เป็นอะไรกันน่ะ?" ไทจิกล่าว

"ไทจิ!!!!!" ทันใดนั้นเอง เสียงที่ไทจิคุ้นเคยก็ดังขึ้น อากุมอนกระโดดออกมาจากกลุ่มดิจิมอนเข้าหาไทจิ
"อากุมอน!! ทุกๆคน!!" ไทจิกล่าว และกอดอากุมอนไว้แน่น ดิจิมอนของเด็กคนอื่นๆก็เช่นกัน
"มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ไทจิถาม

"คือ..." อากุมอนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายๆเรื่องต่างๆให้เด็กๆฟัง

เรื่องเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 2-3 วันก่อน ที่ดิจิตอลเวิร์ลเกิดหลุมมิติไปทั่ว มีทั้งที่ดูดดิจิมอนเข้าไป และมีดิจิมอนบางตัวที่โผล่ออกมาจากหลุมนั้น

ดิจิมอนที่โผล่มามีนิสัยดุร้าย พวกอากุมอนพยายามที่จะติดต่อกับเด็กๆแต่ไม่สามารถติดต่อได้ เพราะดิจิตอลเกทที่ใช้ติดต่อกันโดนกระแสมิติย้ายไปที่ต่างๆทั่วดิจิตอลเวิร์ล สัญญาณที่เคยใช้ติดต่อก็เคลื่อนย้ายไปเช่นกัน เก็นไนจึงได้สร้างเครื่องตรวจจับคลึ่นไฟฟ้าขึ้นเพื่อตรวจจับตำแหน่งของประตูมิติ เมื่อสร้างเสร็จเขาก็พยายามวิ่งหาสัญญาณเพื่อจะส่งเมลไปให้พวกเด็กๆ แต่เมื่อส่งเมลล์เสร็จ เขาก็ได้พลัดถูกดูดเข้าไปในมิติอื่นเสียแล้ว

"อากุมอน เก็นไนเค้ามีห้องทดลองใช่มั้ยจ้ะ?" โซระถาม
"ฮื่อ....พอจำทางไปได้บ้างนะ" อากุมอนกล่าว
"ช่วยพาพวกเราไปหน่อยสิ" ไทจิพูด มันทำท่าสับสนเล็กน้อยแล้วจึงรับคำ"ได้สิ ตามมา" อากุมอนตอบ

และพวกเด็กๆก็เดินทางไปยังห้องทดลองของเก็นไน เพื่อหาเบาะแสของแหล่งแม่เหล็กดังกล่าว
แต่กลับมีฝูงดิจิมอนฝูงหนึ่งพุ่งเข้ามาโจมตีซะก่อน...

....

ตัดมาที่พวกมีมี่ มีมี่ได้อุ้มร่างซึ่งไร้สติของเวียดิสมอนกลับไปที่งานเลี้ยง เมื่อไปถึงก็พบว่างานเลี้ยงถูกยกเลิกเนื่องจากเกิดความวุ่นวายขึ้น ผู้มางานต่างพากันหนีกลับบ้านของตนไปหมด มีมี่ได้พบพ่อแม่ของเธอที่ชึ้น 2 ของตึก พ่อของมีมี่สังเกตเห็นเวียดิสมอนที่มีมี่อุ้มมาด้วย มีมี่จึงต้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พ่อและแม่ของเธอฟัง พ่อของมีมี่ยืนยันว่าต้องกลับบ้านในวันนี้ ที่นี่อันตรายเกินไป จึงพาเด็กๆไปที่สนามบินและจองตั๋วโดยสารของวันนี้เพื่อกลับบ้าน
ท้องฟ้าเริ่มมืดลง กว่าพวกเขาเหล่านั้นจะได้ขึ้นเครื่องก็ดึกมากแล้ว ทั้งหมดได้ขึ้นเครื่องเพื่อกลับบ้าน เด็กๆงีบหลับไปขณะอยู่บนเครื่องด้วยความเหนื่อยอ่อนโดยไม่รู้ถึงหายนะที่กำลังจะเกิด ขึ้น

...

โตเกียว เช้าวันใหม่ที่สดใส ผู้คนส่วนมากไม่รู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยกเว้นเสียแต่สาวน้อยคนหนึ่ง

"ยูกิ เป็นอะไรรึปล่าวจ้ะ" แม่ของเด็กสาวกล่าว ขณะที่มองไปที่ลูกสาวที่กำลังทำแผลที่มือ
"......." เด็กสาวไม่ตอบ เธอเพียงหันมามองเท่านั้น ก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องนอนของเธอ

ภายในห้อง เต็มไปด้วยตุ๊กตาและช่อดอกไม้ที่มีการ์ดแนบมา แต่ตุ๊กตาทุกตัว ต่างมีรอยกรีดที่คอด้วยของมีคมเต็มไปหมด

ยูกิฟุบลงกับเตียง และมองไปที่ช่อดอกไม้ที่โต๊ะ
"ไม่มี..." เด็กสาวพึมพำ "ไม่มี ของคนในห้องเลย..."

ทันใดนั้น ก็มีเสียงบางอย่างดังกุกกักขึ้นในห้อง ทำให้เด็กสาวหันมองรอบตัวอย่างระแวง "ใครน่ะ!!" เธอตะโกนไปในทิศทางที่คิดว่าเป้นแหล่งกำเนิดเสียงลึกลับนั่น

แกร๊ก...เสียงของบางอย่างกระทบกับพื้น ร่างเล็กๆของดิจิมอนค้างคาวนั่งอยู่บนพื้นเบื้องหน้ายูกิ ตราสัญลักษณ์ที่มันห้อยมาส่องแสงสว่าง
"เจอแล้ว เด็กที่ถูกเลือก..." ดิจิมอนตัวนั้นพึมพำ
"นายเป็นใครกันน่ะ" เด็กสาวถาม
"รอร์มอน ดิจิมอนของเธอ..." รอร์มอนตอบ
"ดิจิมอนรึ??" เด็กสาวทวนคำอย่างสงสัย เธอกำลังคิดว่าคงเป็นของเล่นหุ่นยนต์ใหม่ที่พ่อของเขาซื้อมาให้
"คนที่เข้าใจเธอไง" รอร์มอนบินขึ้นมาที่เบื้องหน้าของเด็กสาว "ฉันรู้ว่าเธอน่ะ ไม่มีเพื่อนใช่มั้ย? กำลังเหงา? ฉันมาเพื่อเป็นเพื่อนของเธอไง"
"นายพูดอะไรน่ะ ถ้าชั้นหายเมื่อไหร่เพื่อนๆก็จะกลับมาหาฉัน กลับไปซะ!!!" เด็กสาวตวาด จากคำพูดของมันเธอค่อนข้างมั่นใจว่า นี่ไม่ใช่ของขวัญที่พ่อของเธอส่งมาแน่นอนและดูเหมือน...มันมีชีวิต
"ใจเย็นหน่า ยังไงฉันก็เป็นของเธออยู่แล้ว ทำไมฉันจะอยู่ในห้องของเธอไม่ได้..." รอร์มอนซัก ก่อนจะบินมาที่ข้างหูของยูกิ"อยาก'กำจัด'คนพวกนั้นมั้ย? ฉันช่วยเธอได้นะ..." มันกระซิบที่ข้างหูของเด็กสาวพร้อมทั้งหัวเรอะคิกคักเบาๆ แต่ด้วยอะไรซักอย่าง คำยั่วยุของมันทำให้เด็กสาวลืมตาโพลงราวกับว่าเธอนอนมาเพียงพอแล้วพร้อมทั้งหันหน้าไ ปสบตากับมัน

"ยูกิ ยูกิจ้ะ!" แม่ของเด็กสาวเคาะประตูห้องนอนของอย่างเป็นกังวล "ออกมาเถอะจ้ะ เพื่อนๆลูกเค้ามาเยี่ยมแน่ะ"
"บอกให้พวกเขากลับไป บอกไปว่าหนูต้องการพักผ่อน" เธอบอกกับแม่ด้วยน้ำเสียงที่คนที่ต้องการพักผ่อนไม่สามารถพูดได้แน่ๆ "แต่ยูกิ แม่ไม่คิดว่า..." แม่ของเธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะไม่เห็นด้วยกับความคิดของเด็กสาวนัก "บอกให้ไล่กลับไปไงเล่า!" เด็กสาวตวาดอีกครั้งเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง ทำให้แม่ของเธอสะดุ่งตัวขึ้น ดวงตาของเธอเหมือนจำชุ่มชื้นผิดปรกติ แม่ของเด็กสาวถอนหายใจ ก่อนจะเดินกลับมาที่หน้าประตูเพื่อบอกให้เพื่อนของเด็กสาวกลับไปก่อนเพระาลูกของเธอต ้องการพักผ่อน

ดูเหมือนคำพูดของรอร์มอนและการตวาดเสียงดังของเธอ จะทำให้ตาของเธอเบิกกว้างจนเกินไป เลือดไหลออกมาจากตาข้างซ้ายของเด็กสาวที่บาดเจ็บ เธอกุมดวงตาไว้แน่น และมองไปที่ตราสัญลักษณ์ที่เรืองแสงสีดำบนมือ "นายบอกว่า จะพาฉันไปกำจัดพวกนั้นใช่มั้ย...." เธอให้ความสนใจทั้งกับคำพูดของรอร์มอน โดยไม่สนใจเลยว่าเลือดที่ดวงตาของเธอได้ทำให้ผ้าห่มถูกย้อมจนเป้นดวงสีแดงดวงใหญ่ "ฉันต้องการพิสูจน์ตอนนี้เลย ว่านายจะช่วยฉันได้จริง" เธอพูดอย่างรื่นเริงและดูร้ายอาจอย่างไม่น่าเชื่อว่าเด็กอย่างเธอจะทำได้

....

มาที่ดิจิตอลเวิร์ล เด็กๆกำลังพบกับปัญหาใหญ่ ดิจิมอนที่คลุ้มคลั่งกำลังโจมตีพวกเขาอยู่ เด็กๆจึงกระจายออกเป็นหลายๆกลุ่มเพื่อโจมตี และเดินทางไปก่อน โดยโคจิโร่, มิยาโกะ, ไดซึเกะ, เคน, ไทจิ, ฮิคาริ และทาเครุได้มุ่งหน้าไปห้องทดลองก่อน ส่วนที่เหลือพยายามปกป้องดิจิมอนในป่าและเปิดทางให้พวกไทจิเดินทาง
"พวกนายไปกันก่อนเลย ทางนี้พวกฉันจะจัดการเอง"ยามาโตะตะโกนบอกไทจิ "ทางนี้พวกเราแค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว" โจย้ำ
"เอาล่ะนะ ไปเลย" เด็กๆที่รับอาสาเปิดทางให้ สั่งให้ดิจิมอนของตนแปลงร่างและเริ่มโจมตีเพื่อเปิดทาง
"เข้ามาเลย!!!!"

Hammer Spark!!!! Kaizer nail!!! Shadow Wing!!!!

"ตอนนี้แหละ ฝ่าออกไปเลย" โซระพูด
"ฝากด้วยนะ ทุกคน" ว่าแล้วพวกไทจิก็วิ่งฝ่าวงล้อมออกไป
การปะทะกันเริ่มรุนแรงมากขึ้น
"พวกเราก็ไปมั่งสิ ไปเลยไซเบอร์ดรามอน" เรียวพูด

Erase Claw!!!!!

"ยังไงก็ต้องปกป้องป่านี้ไว้ให้ได้ก่อน ดิ๊กมอน" อิโอริพูดขึ้น

Gold Rush!!!!

"เดี๋ยวพวกเราจะตามไปทีหลังนะ" ยามาโตะตะโกนทิ้งท้าย

พวกไทจิฝ่ากลุ่มที่กำลังสุ้กันออกมา และเริ่มหาทางไปยังห้องทดลอง
"จากที่นี่ไปห้องทดลองต้องใช้เวลาพอสมควรเลยนะ" อากุมอนบอก "งั้นซิ่งไปเลย" ไดสึเกะตะโกนขึ้นและเรียกเคนให้วีมอนกับวอร์มมอนรวมร่าง

Veemon Shinka~ Ex-Veemon!! Warmmon Shinka~ Stingmon!
Ex-Veemon/Stingmon Jogress Shinka!! Paidramon!
Paidramon Kyuukyoku Shinka!!! Imperialdramon!!!!

ทุกคนขี่อิมพิเรียลดรามอนไปอย่างรวดเร็วโดยมีอากุมอนเป็นคนนำทางให้ เมื่อถึงห้องทดลองพวกเขาก็พบว่าห้องทดลองนี้ถูกทำลายยับเยินมาก
"แปลกจัง เมื่อวานฉันมายังไม่เป็นแบบนี้เลย" อากุมอนบอก
"งั้นก็หมายความว่าที่นี่เพิ่งโดนทำลายเมื่อไม่นานมานี้" ไทจิพุดขึ้น
"แต่กลับไม่พบดิจิมอนอยู่บริเวณนี้เลยนะครับ แสดงว่ามีใครซักคนจงใจทำลายที่นี่เพื่ออะไรซักอย่างแน่นอน" โคจิโร่เสริมขึ้นมา
"ฉันว่าคงเป็นข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น" ไทจิพูดขึ้น เด็กๆพากันตรวจทั่วทั้งตึกแต่กลับไม่พบแฟ้มข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของป ระตูมิติเลย

"ทุกคนดูนี่สิ" ฮิคาริได้พบซีดีประหลาดแผ่นหนึ่งเข้า ภายนอกไม่มีการเขียนอะไรไว้เลย โคจิโร่จึงเอามันมาเปิดกับโน้ตบุ๊คของเขาแต่ติดพาสเวิร์ดไม่สามารถเปิดได้ เด็กๆเริ่มรู้สึกหงุดหงิด และเป็นห่วงเด็กอีกกลุ่มนึงที่ป้องกันป่า ไดสึเกะทนไม่ไหวจึงเรียกเคนเพื่อทำการรวมร่างอีกครั้ง เพื่อจะไปสมทบกับพวกที่ป้องกันป่า แต่เคนไม่เห็นด้วยเนื่องจากหากดิจิมอนมาบุกทางนี้จะมีกำลังไม่เพียงพอที่จะรับมือ เคนจึงเสนอให้วนเวียนแถวๆตึกห้องทดลองเผื่อว่าจะพบดิจิมอนที่พอจะเห็นเหตุการณ์การทำ ลายห้องทดลอง ทั้งหมดตกลงตามนั้นถึงแม้ไดสึเกะจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ก็ตามแต่ก็ไม่ปฏิเสธ ทั้งหมดจึงแยกย้ายกันสำรวจปล่อยให้โคจิโร่พยายามแกะพาสเวิร์ดต่อไป

ทางด้านเด็กๆที่กำลังป้องกันป่าอยู่ ตอนนี้ดิจิมอนที่บุกมาก็หายไปหมดแล้ว แต่ฝ่ายดิจิมอนของพวกเด็กๆก็ต่างหมดแรงเช่นกัน
เมื่อเหตุการณ์สงบลง เด็กๆก็ตกลงกันว่าจะเดินทางไปสมทบกับพวกไทจิทันที แต่ดิจิมอนของพวกเขาไม่มีแรงพอที่จะแปลงร่าง จึงต่างคืนกลับมาเป็นร่างเจริญวัยจนหมด
และในขณะนั้นเอง คางิมอนซึ่งสลบไปก็รู้สึกตัว
"หือ? ที่นี่มัน..." คางิมอนก็รู้สึกตัวขึ้นอีกครั้ง "รู้สึกตัวแล้วสินะ" ทาสุคุกล่าวขึ้นมาอย่างโล่งอก มันโดดลงมาจากแขนของทาสุคุและบิดคอไปมาอย่างเมื่อยๆเหมือนกับเพิ่งตื่น
"คางิมอน" โซระทัก "ในตอนนั้น ทำไมแอนโดรมอนถึงเรียกเธอว่า 'กุญแจ' ล่ะ"เธอถามขึ้นหลังจากเห็นว่าคางิมอนพร้อมที่จะพูดคุย
"เอ่อ.....คือ......อาจจะยาวไปหน่อย และผมอาจจะเล่าวนไปวนมานะ" คางิมอนดูลังเลที่จะพูดเรื่องนี้ซักครู่

"ผมพบกับทาสุคุครั้งแรก ตอนที่โลกมนุษย์เชื่อมต่อกับดิจิตอลเวิร์ลครั้งแรกน่ะ"คางิมอนเริ่มเล่าเรื่องของมันให้ฟัง
"ตอนที่เกรย์มอนสู้กับแพรอทมอนสินะ" ยามาโตะกล่าว ก่อนทุกคนจะตั้งใจฟังอีกครั้ง
"ความจริง ผมคือกุญแจที่เชื่อมมิติระหว่างโลกมนุษย์กับดิจิตอลเวิร์ล ผม...อาศัยอยู่ที่ห้วงมิติพิเศษที่สามารถติดต่อกับโลกทั้ง 2 ได้โดยตรง ตอนผมเป็นดิจิทามะ ทาสุคุพบผมหลงมาที่โลกมนุษย์ แล้วถูดิจิทามะ ทำให้ผมเกิดขึ้นมาเป็นพูเนียมอน และพัฒนาเป็นพูมามอน" มันหยุดหายใจและมองมาที่ทาสุคุอย่างดูมีความสุข
"ตอนนั้นผมกับทาสุคุเล่นกันสนุกมากเลย จนกระทั่งมีดิจิมอนกลุ่มหนึ่งมารับตัวผมตอนแรกก็ไม่อยากกลับไปหรอกนะ แต่ก็ต้องจำใจไปกับพวกเขา ผมรุ้ว่าผมมีหน้าที่อะไร ตอนนั้นมีดิจิมอนตัวนึงส่งกุญแจสีทองกับดิจิไวซ์มาให้ผม ผมจึงส่งไปให้ทาสุคุไว้ใช้ติดต่อกัน"

เรื่องที่คางิมอนเล่าทำให้ทั้งหมดสามารถสรุปได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับดิจิตอลเกท และเรื่องที่ทำไมทาสุคุจึงดูเซื่องซึมและเย็นชาลง

"จริงสิ!! ยังมีอีกเรื่องนึง" คางิมอนกล่าว "จริงๆแล้วผมและกลุ่มผู้เหลือรอดได้ติดต่อกับเก็นไนอย่างลับๆ แต่พวกนั้นก็รู้ตัวจึงออกตามล่าเก็นไน ผมจึงออกอุบายให้ทำเป็นว่าเก็นไนได้โดนหลุมมิติดูดหายไป แต่จริงๆแล้ว ผมและคนอื่นๆเปิดประตูมิติพาเก็นไนไปในที่ปลอดภัยแล้ว และได้ส่งเมลไปหาโคจิโร่เพื่อส่งโปรแกรมตรวจจับประตูมิติที่เชื่อมต่อกับดิจิตอลเวิร ์ล เพื่อตามหาดิจิมอนที่เก็นไนได้ส่งมาหาเด็กที่ถูกเลือก แต่โชคไม่ดีที่พวกมันก็รู้ตำแหน่งของประตูมิติเช่นกันพวกนั้นจึงส่ง ดิจิมอนมาโจมตี แต่ว่าผมรู้ตัวก่อนจึงออกมาล่อให้ตามผมแทนเพื่อความปลอดภัยของกลุ่มที่เหลือ แล้วก็บังเอิญโดนดูดเข้าไปในประตูที่โผล่มาหาทาสุคุที่เก็บดิจิเมนทัลของผมไว้ ทำให้ผมได้เจอกับทาสุคุอีกครั้ง"

"เก็นไนส่งดิจิมอนมาด้วยงั้นหรือเนี่ย?" โซระถามอย่างเป็นกังวล ตอนนี้พวกเรามาอยู่ที่ดิจิตอลเวิลด์แล้วแต่พวกเรายังไม่พบดิจิมอนที่เก็นไนส่งมาเลย
"ฮื่อ...แต่ผมก็ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เค้าจะไปอยู่ที่ไหนนะ" เกิดความเงียบขึ้นชั่วคราวก่อนที่ทาสุคุจะเริ่มพูดขึ้น
"คางิมอน ช่วยพาพวกเราไปที่ซ่อนลับนั่นหน่อยสิ" เด็กชายถาม "ก็ได้นะ...แต่ผมใช้พลังไปมากเกินไปแล้ว วันนี้คงไม่ไหวหรอก" คางิมอนอธิบาย
"งั้นเราก็พักอยู่ที่นี่กันก่อน พรุ่งนี้ก็รีบไปหาพวกที่เหลือแล้วค่อยไปที่ซ่อนกัน" ยามาโตะบอก

ฝั่งมีมี่ตอนนี้ดึกมากแล้ว เธอรู้สึกตัวอีกทีเครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินเรียบร้อยแล้ว
พ่อของมีมี่พาวอลเลซและไมเคิลไปส่งที่บ้านพร้อมทั้งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่งานเลี้ ยงให้แก่ผู้ปกครองของทั้ง 2 ฟัง แต่ไม่ได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่ทั้ง 2 แอบหนีออกไปกับมีมี่เพื่อไปยังที่เกิดเหตุ

เมื่อมีมี่มาถึงบ้านเวียดิสมอนก็ฟื้นขึ้นมา
"ที่นี่...ที่ไหนเนี่ย" เวียดิสมอนเอ่ยถามอย่างมึนงง"บ้านชั้นเอง" มีมี่ตอบ"อ่า...หิวง่ะ" ท้องของเขาร้องออกมาดังพอที่จะทำให้มีมี่ซึ่งนั่งอยู่ห่างจากเขาประมาณ 2 เมตรได้ยินชัดเจน เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู"เดี๋ยวทำแซนวิชให้ รอแป๊บนึงนะ" มีมี่ลงไปที่ชั้นล่างอยู่ซัก10นาทีปล่อยให้เวียดิสมอนนอนอยู่บนเตียงอย่างหมดแรง เธอกลับขึ้นมาพร้อมกับแซนวิชจำนวนหนึ่ง "ไอ้นี่เรียกว่าแซนวิชหรอ? หอมดีจังมีแครอทด้วย!!!" เวียดิสมอนร้องตะโกนอย่างดีใจ และรีบกินคว้าแซนวิชชินแรก ขึ้นมารวมถึงชิ้นที่ 2 ดวยมือทั้ง 2 ข้างของมัน มันค่อยๆยัดแซนวิชทั้งหมดเข้าปากจนทำให้มีมี่ต้องรีบวิ่งลงไปหยิบน้ำเพราะแซนวิชติดค อ เมื่ออิ่มได้ที่ เวียดิสมอนก็เล่าเรื่องต่างๆที่ทำให้เขามาโผล่ที่อเมริกา และเรื่องตราสัญลักษณ์แห่งกาลเวลาของเขา แต่เวียดิสมอนก็ไม่ได้เอ่ยถึงสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าของเขาเลย

"เอ้อ จริงสิ" มีมี่พูดขึ้น "ทำไมเธอถึงทำให้ดิจิมอนหยุดเคลื่อนไหวได้หล่ะ?" เธอถามอย่างใคร่รู้
"นาฬิกานี้จะดึงพลังของฉันมาใช้หยุดเวลาได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่ฉันก็เพิ่งเคยใช้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้นนะ อย่างที่เห็น... ดูเหมือนมันพังแล้วล่ะ..." เวียดิสมอนหยิบนาฬิกาพกของมันขึ้นมาแล้วทำหน้าเบ้"แล้วจะซ่อมมันได้มั้ย?" มีมี่ถาม"มีอยู่ทางเดียวคือต้องหาเด็กที่ถูกเลือกให้พบ" เวียดิสมอนบอก "คุณเก็นไนบอกว่าเมื่อใดที่ตราสัญลักษณ์ส่องแสงแสดงว่าเด็กที่ถูกเลือกอยู่ใกล้ๆนี้หล ่ะ" หลังจากคุยกันจบมีมี่ก็เริ่มรู้สึกง่วงเธอจึงกล่าวราตรีสวัสดิ์กับเวียดิสมอนและหลับ ไป

ที่ทางโคจิโร่ที่กำลังง่วนกับการแกะพาสเวิร์ด เขาพยายามคิดถึงคำต่างๆที่น่าจะเป็นพาสเวิร์ดแต่ก็ไม่สำเร็จเสียที แสงตะวันเริ่มเลือนหายไปเป็นเวลาเย็นแล้ว กลุ่มที่ออกสำรวจก็ได้กลับมารวมกัน และออกหาอาหารใกล้ๆแทน

"ไทจิ~~ ฉันจะจุดฟืนเองนะ~~" อากุมอนบอกให้ไทจิช่วยกองสุมฟืนเพื่อจะจุดไฟ
และแล้วความมืดก็มาเยือน อากุมอนจุดไฟจากฟืนที่เก็บมาได้และเริ่มจับกลุ่มคุยเรื่องเบาะแสที่ได้มา

เนื้อหามีอยู่ว่า เมื่อเช้าก่อนที่พวกเขาจะมา มีกลุ่มดิจิมอนกลุ่มหนึ่งบุกมาทำลายห้องทดลองดิจิมอนเหล่านั้นมีสัญลักษณ์ประหลาดที่ ร่างกาย และได้นำสิ่งของบางอย่างกลับไปด้วย ไทจิเดาว่าคงเป็นข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น แล้วทั้งหมดก็เริ่มผลอยหลับไป เหลือแต่โคจิโร่ที่กลับไปง่วนกับการแกะพาสเวิร์ดต่อ

เมื่อท้องฟ้ามืดลง หลังจากการต่อสู้ติดต่อกัน ด้วยความเหนื่อยอ่อนพวกเด็กๆและ ดิจิมอนต่างพากันหลับสนิท แต่ทาสุคุยังนอนไม่หลับ เขายังไม่หายดีใจที่ได้พบกับคางิมอนอีกครั้ง รวมถึงแคนดี้ด้วยเธอยังตื่นเต้นที่ได้มาดิจิตอลเวิร์ลเช่นกัน

"นอนไม่หลับหรอ" แคนดี้กล่าว ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆทาสุคุที่ยังไม่ได้นอนเช่นกัน
"ฮื่อ.....ก็.....ไม่คิดว่าจะได้เจอกับคางิมอนอีกครั้ง" ทาสุคุกล่าวเสียงเรียบ แต่บนใบหน้าของเขากับมีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข
"ฉันเองก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้มาดิจิตอลเวิร์ลเนี่ย" แคนดี้เองก็ดูท่าทางมีความสุขเช่นกัน

ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ทาสุคุจะพูดขึ้นมา
"เอ่อ....แคนดี้....ขอโทษนะ ที่ฉันทำตัวเย็นชาใส่อย่างนั้น...." ทาสุคุกล่าว
"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ฉันเองก็แปลกใจอยู่แต่แรกแล้วว่าต้องมีอะไร ไม่คิดเลยว่าเป็นเพราะเคยมีเพื่อนดีๆอย่างคางิมอนน่ะ" แคนดี้พูด เธอดูยินดีกับการที่ทาสุคุและคนอื่นๆมีดิจิมอนคู่หูกันหมด แต่ในใจลึกๆกลับน้อยใจที่เธอไม่มีดิจิมอนคู่หู แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายนักและทั้งสองเริ่มคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่เจ อกันจนถึงตอนที่คางิมอนพูดเกี่ยวกับตัวเขา แล้วการสนทนาก็ต้องหยุดลงเมื่อทั้งคู่สงสัยเกี่ยวกับดิจิมอนที่เก็นไนส่งให้ไปหาเด็ก ที่ถูกเลือกอีกคน ทั้งคู่สงสัยมากว่าเด็กอีกคนคือใครและดิจิมอนตัวนั้นอยู่ที่ไหน "ดึกมากแล้ว ชั้นไปนอนก่อนนะ" แคนดี้กล่าว ก่อนที่ทั้งสองจะกลับไปนอนตามเดิม

---
ท้องฟ้ายามค่ำของโตเกียวมิได้มืดสนิทเหมือนที่ดิจิตอลเวิร์ด แต่ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟของรถและตึกมากมาย บ้านคุโระซาวะวุ่นวายไปหมดเนื่องจากเด็กสาวหายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน.....

"โห่ย วันนี้อุตส่าห์ไปหายัยนั่น เผื่อว่าจะให้ช่วยทำงานซักหน่อย" เด็กหนุ่มคนหนึ่งกล่าวขณะเดินอยู่กับเพื่อนๆ
"นั่นสิ สงสัยคงจะไม่อยากมีเพื่อนแล้วมั้ง" เด็กหนุ่มอีกคนกล่าว พลางหัวเราะเบาๆ
"งั้นแยกกันตรงนี้นะ บาย" สิ้นเสียง เด็กคนหนึ่งก็เดินแยกออกมา

ขณะที่เขากำลังเดินอยู่นั้น ร่างของเด็กสาวก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
"ยูกิ!?" เด็กหนุ่มร้องขึ้น "ออกมาได้ไงน่ะ เธอไม่เป็นไรแล้วหรอ??"

"ชั้นออกมาเดินเล่น แล้วก็ไม่ได้มีธุระกับนายด้วย" เด็กสาวกล่าว ก่อนจะเดินสวนเด็กหนุ่มไป

เด็กหนุ่มงงเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านไป
เด็กสาวหันมองไปที่เงาของเด็กหนุ่มคนนั้น ดวงตาสีเหลืองสดของรอร์มอนอยู่ที่เงาของเด็กคนนั้น

ทันทีที่เด็กหนุ่มเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ที่มืดสนิท ก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนมุมปากของเด็กสาว
"จัดการมันซะ....."

ฉัวะ!!!

เด็กสาวเดินห่างต้นไม้นั้นออกมา โดยมีรอร์มอนเกาะมาที่ไหล่ ที่ต้นไม้นั้น มีรอยเลือดสาดกระเซ็น และมีร่างของเด็กผู้ชายนอนแผ่อยู่

---
กลับมาที่โคจิโร่ซึ่งกำลังจะบ้าเพราะไม่สามารถหาพาสเวิร์ดที่ถูกต้องได้ เพื่อสงบสติอารมณ์ เขาได้ออกมาเดินเล่นข้างนอกห้องทดลอง
"พาสเวิร์ดๆๆ มันน่าจะเป็นอะไรน้า คิดไม่ออก..."

โคจิโร่ได้สะดุดบางอย่างทำให้ดิจิไวซ์ที่เขาพกอยู่หลุดจากกระเป๋าของเขา เด็กหนุ่มหยิบมันขึ้นมาและจ้องมองมันเหมือนกับไม่ได้เห็นมันมานานมากแล้ว
โคจิโร่เริ่มคิดย้อนถึงอดีตตั้งแต่ที่เขาหลุดเข้ามาที่ดิจิตอลเวิร์ลครั้งแรก การต่อสู้ครั้งประวัติศาสตร์ระหว่างพวกเด็กๆกับอโพคาลิมอน การพบกับเด็กที่ถูกเลือกกลุ่มใหม่....

"ใช่แล้ว!! ทำไมถึงนึกไม่ถึงนะ!!!" โคจิโร่พูดขึ้น เขากำลังนึกอยู่ สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงเลย เขาจึงรีบวิ่งไปใส่พาสเวิร์ดอีกครั้ง

โคจิโร่ป้อนรหัสนั้นเข้าไป และแล้ว...พาสเวิร์ดถูกต้อง

พาสเวิร์ดเป็นตัวเลขที่ดุไม่มีความหมายอะไร แต่มันคือตัวเลขวันที่ที่พวกเขามายังโลกดิจิตอล(ความจริงแล้ว โคจิโร่ได้พยายามจะใส่วันที่มีดิจิมอนมาบุกครั้งแรกไปด้วยก่อนหน้านี้)
ข้อมูลเริ่มป้อนออกมาทางหน้าจอโน้ตบุ๊คเล็กๆ โคจิโร่ปลุกให้คนอื่นๆตื่นขึ้นมาดูรายละเอียดของข้อมูล ภายในข้อมูลก็ได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซึ่งๆไม่ต่ายจากที่คางิมอนเล่ามากนัก สาเหตุที่เขาไม่เขียนอะไรไว้ที่หน้าแผ่นเลยก็เพื่อป้องกันการลักลอบเข้ามาค้นข้อมูลข องกลุ่มที่มาปองร้ายนั่นเอง

"อ้อ เจ้าพวกนั้นมันคงต้องการข้อมูลในแผ่นนี้นั่นเองสินะ"ไทจิพูด
ในแผ่นยังมีข้อมูลอีกส่วนที่ยังไม่ได้เปิดดูเนื่องจากดึกมากแล้ว ทั้งหมดจึงพากันเข้านอน

--To be Continue--

------------------------------------------------------
งวดนี้ของดบทสัมพาษน์เนื่องจาก เนียวหลับไปซะก่อน.... ไว้ได้บทสัมพาษน์จะมาลงให้ ^^"
เรื่องราวตั้งแต่ตอนหน้าเป็นต้นไปจะออกแตกต่างจากโครงเรื่องเก่าอยางชัดเจน ต้องเรียกว่าแต่งใหม่ตั้งแต่ตอน 3 ไปเลย -w- อ่านแล้วเป้นยังไงช่วย commentหน่อยน้า~ จะพยายามเขียนท้ายตอนทุกตอนข้าไม่ขี้เกียจซะก่อน(ฮา) เผื่อไว้คุยกันนอกเรื่อง(ฮุฮุ)

ใครมีเรื่องสงสัยอะไรลองถามๆได้นะ :3 เพื่อจะตอบได้

mari · 05-10-2007, 18:38 น.

ยูกินี่ เป็นตัวละครใหม่ใช่ป่ะงิ อยู่กลุ่มเดียวกับทาสุคุและแคนดี้ป่ะค่ะ

Vandemon · 05-10-2007, 19:25 น.

แต่งได้สนุกมากๆเลยครับ มาโพสต์เร็วๆน้า (รอว์มอนนี่คล้ายๆปิคโคเดวิมอนรึเปล่า)

nyotaro · 05-10-2007, 21:12 น.

mari Wrote:ยูกินี่ เป็นตัวละครใหม่ใช่ป่ะงิ อยู่กลุ่มเดียวกับทาสุคุและแคนดี้ป่ะค่ะ

ถูกต้องล่ะจ้า =w=/
snow : แต่อยุ่ฝ่ายไหนต้องคอยดูกันต่อไป /gg

**burning_snow** · 05-12-2007, 19:05 น.

มาต่อกันตอน 3

-----------------------------------------------
:: Chapter 3 :: Meet Again

หลังจากที่เด็กสาวและรอร์มอนกำจัดเด็กผู้ชายเพื่อนของเธอเสร็จก็ดึกมากแล้วเด็กสาวจึ งสั่งให้รอร์มอนพาเธอกลับไปที่บ้าน
"เธอคิดว่าแม่ของเธอจะไม่สงสัยรอยเลือดที่ชายเสื้อของเธอหรอ" รอร์มอนพูดขึ้นด้วยเสียงเย้ยหยั่น เด็กสาวเพิ่งสังเกตเห็นรอยเลือดที่ชายเสื้อเธอจริงๆ เธอจึงคว้ากิ่งไม้ที่พื้นขึ้นมาแล้วทิ่มลูกตาซ้ายของตัวเองเพื่อให้เลือดอาบย้อมสีเส ื้อให้เป็นสีแดงสด
"ทีนี้ก็หมดปัญหา" เด็กสาวพูดด้วยเสียงเรียบๆก่อนที่เธอจะเกาะหางรอร์มอนและลอยขึ้นไปที่หน้าต่างห้องขอ งตัวเอง ที่ห้องปิดไฟเงียบแต่ภายนอกห้องกลับโหวกเหวกเหมือนไม่ใช่ที่บ้าน

"ตกลงพบตัวคนไข้รึยังคุณวาคาบะ" เสียงของแพทย์ประจำตัวของเด็กสาวดังมาจากหน้าห้อง
"ยังเลยค่ะคุณหมอ ตอนนี้ทุกคนในบ้านกำลังพยายามตามหาตัวอยู่ค่ะ"พยาบาลประจำตัวของเด็กสาวแจ้ง
"โถ่ลูกแม่ หายไปไหนนะ ร่างกายยังบาดเจ็บอยู่แท้ๆ" เสียงแม่ของเด็กสาวร่ำไห้ แต่เมื่อเธอเปิดประตูเข้ามาในห้อง แทนที่ดีใจเธอกลับยืนนิ่งเหมือนมีอะไรซักอย่างฉุดขาไว้ ขากรรไกรเหมือนโดนยึดด้วยตะปูทำให้ขยับไม่ได้ และเริ่มอาการเข่าอ่อนเมื่อเห็นลูกสาวของตนนั่งอยู่บนเตียงที่ถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเ ลือดจากตาข้างซ้าย แพทย์ประจำตัวของเด็กสาวเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบนำตัวเด็กสาวไปที่โรงพยาบาลเพื่อปิดแ ผลที่เยื่อบุตาก่อนที่ตาจะบอด

ที่ห้องพักคนไข้ แม่ของเด็กสาวกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆเตียงคนไข้เธอกำลังทำท่าทางเหมือนสวดอะไรซ ักอย่าง ร่างกายของเธอสั่นด้วยความกลัว ก่อนที่เธอจะเห็นรถเข็นเตียงคนไข้เข้ามาในห้อง เมื่อเข้ามาถึงแพทย์ก็ออกไปเรียกพยาบาล
"เอาผ้าห่มกับผ้าปูเตียงชุดใหม่มาอย่างด่วนเลย" พยาบาลซึ่งก็มีอาการสั่นไม่แพ้แม่ของเด็กสาวได้ฟังดังนั้นจึงรีบวิ่งไปนำผ้าห่มและผ้ าปูเตียงชุดใหม่มาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อจัดเตียงเสร็จพยาบาลคนนั้นก็รีบเดินออกห่างจากห้องนั้นไป แพทย์ได้นำตัวเด็กสาวขึ้นเตียงคนไข้ที่เพิ่งเปลี่ยน และหันไปพูดกับแม่ของเธอ"ตาซ้ายของยูกิจังดูเหมือนโดนอะไรซักอย่างทิ่มเข้าไปน่ะครับ แผลเก่าเลยเปิดโชคยังดีที่ผ่าตัดได้ทันเวลาจึงไม่ถึงกับตาบอด แต่คงต้องใช้เวลาซักพักใหญ่ๆกว่าจะหาย"ได้ฟังดังนั้นแม่ของเด็กสาวก็ตัวสั่นน้อยลงและเริ่มตั้งสติได้ เธอหันมาคุยกับเด็กสาว
"ลูกไปไหนมาจ้ะเมื่อกี้แม่ตามหาลูกแทบแย่แน่ะ ไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย?"เธอถาม
"..."เด็กสาวไม่ได้พูดอะไร
"ลูกไปได้แผลนั่นมาจากไหนจ้ะ"เธอถามอีกครั้ง
"หกล้ม..."เด็กสาวตอบสั้นๆ"หกล้มที่ไหนจ้ะ" เธอถาม ตัวเริ่มสั่นขึ้นมาอีกครั้ง"ห้องน้ำ..."
"ห้องน้ำ!? แต่เมื่อกี้แม่หาลูกที่ห้องน้ำแล้ว ไม่เห็นเจอลูกเลยนี่?"
"หนวกหูน่ารำคาญ หนูบอกว่าที่ห้องน้ำก็ที่ห้องน้ำสิ!!!!"
แม่ของเด็กสาวตกใจและผงะไปด้านหลัง หัวใจเหมือนหยุดเต้นก่อนที่จะกลับมาสั่นเหมือนเดิม
"หนูง่วงแล้ว ขอหนูนอนพัก แม่กลับไปได้แล้ว"เธอตะโกนขึ้นก่อนที่จะเอาผ้ามาคลุมร่างกายจนมิดหัว
"งั้นแม่ไปก่อนนะจ้ะ" เธอพูดเหมือนจะร้องไห้ และเสียงปิดประตูก็ดังขึ้น ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง

"เล่นละครได้ไม่เลวนี่" รอร์มอนห้อยตัวเองจากทางขอบหน้าต่างด้านบนลงมาคุยกับเด็กสาว
"ไม่เกี่ยวกับนาย ฉันง่วงเต็มทีแล้วคืนพรุ่งนี้ค่อยจัดการต่อ" เธอพูดกับมันก่อนที่จะหลับไป

---
ที่อเมริกา เช้าวันใหม่ที่สดใสก็เริ่มขึ้น เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทำให้มีมี่รู้สึกปวดหัวจึงทำให้ตื่นสายมากจนกระทั่งแม่ของ เธอขึ้นมาเรียกเพราะไมเคิลกับวอลเลซมารออยู่ที่หน้าบ้านแล้ว
มีมี่ไม่อยากปลุกเวียดิสมอนเพราะดูท่าทางเวียดิสมอนจะเหนื่อยมากตอนมาถึงที่นี่ จึงปล่อยมันไว้อย่างนั้นแล้วก็เดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะลงมาพบกับเด็กทั้งส อง
"ไมเคิล วอลเลซ ขึ้นมาก่อนสิ ฉันจะเล่าเรื่องที่เวียดิสมอนเล่าให้ฟัง" มีมี่กล่าว ก่อนจะชวนเด็กทั้งสองขึ้นมาที่ห้องของตน

เมื่อมีมี่เล่าจบ เวียดิสมอนก็ตื่นขึ้นด้วยอาการงัวเงีย
"ตื่นแล้วหรือจ้ะ" มีมี่ยิ้มให้กับเวียดิสมอน
"ตื่นมาก็รู้สึกหิวซะแล้วสิ ฉันขอแซนวิชได้มั้ย?" เวียดิสมอนกล่าว "หลังจากนั้นเราจะออกตามหาเด็กที่ถูกเลือกกัน ดีรึเปล่า?"
"จ้ะ งั้นเดี๋ยวฉันลงไปทำมาให้นะ" มีมี่กล่าว ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ครู่ใหญ่ เด็กสาวก็ขึ้นมาพร้อมกับจานแซนวิชในมือ

เมื่อเวียดิสมอนได้กินแซนวิชจนหมด เด็กๆจึงเริ่มเดินทางสำรวจรอบๆเมืองเพื่อหาเด็กที่ถูกเลือก แต่แท็กไม่มีปฏิกิริยาใดๆทั้งสิ้นราวกับว่าไม่มีเด็กที่ถูกเลือกอยู่บนโลกนี้เลย

เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นอยู่กลางฟ้า เด็กๆต่างก็หมดแรง
"เราพักกันก่อนเถอะ" ไมเคิลเสนอ "แถวๆนี้มีร้านแฮมเบอร์เกอร์ร้านนึงอยู่ ฉันมาบ่อยๆน่ะ"
"แฮมเบอร์เกอร์....? มันคืออะไรหรือมีมี่" เวียดิสมอนถามอย่างสงสัย
"ก็เป็นเนื้อ ผัก มะเขือเทศ ประกบด้วยขนมปังน่ะจ้ะ คล้ายๆแซนวิชนั่นแหละ" มีมี่กล่าว
"งั้นเรารีบไปกันดีกว่า" เวียดิสมอนกล่าวด้วยสีหน้าดีใจ

เมื่อแรงกลับคืนมาเด็กๆก็เริ่มสำรวจต่ออีกครั้ง แต่จนกระทั่งตกเย็นก็ยังไม่พบร่องรอยใดๆ
"คงไม่เจอแน่ๆ" วอลเลซถอนหายใจ
"เขาอาจจะไม่ได้อยู่ที่อเมริกาก็ได้มั้ง" ไมเคิลกล่าว
"ถ้าอย่างงั้นก็แย่น่ะสิ" มีมี่ส่ายหัว
"งั้นพรุ่งนี้เราค่อยมาหากันใหม่แล้วกัน มันเริ่มมืดแล้ว พวกเรากลับกันก่อนล่ะ" วอลเลซและไมเคิลกล่าวอำลากับเด็กคนอื่นๆ ก่อนจะเดินจากไป

วันนี้มีมี่รู้สึกเหนื่อยล้ามาก เด็กสาวแทบจะไม่ได้แตะข้าวผัดที่อยู่ตรงหน้าเลย เธอได้แต่มองและยิ้มแหยๆให้กับเวียดิสมอนที่ กินอย่างหิวโหยข้างๆเธอ ทำให้เด็กสาวรู้สึกอิ่มแทน หลังจากที่เวียดิสกินส่วนของตัวเองหมด��เด็กสาวก็ยกข้าวที่เหลือให้มันกินต่อ

---
เริ่มวันที่ 2 หลังจากเข้ามาที่ดิจิตอลเวิร์ล โซระสั่งให้ปิโยมอนแปลงร่างเป็นการุดามอนเพื่อพาทุกๆคนไปที่ห้องทดลอง ซึ่งที่นั่นพวกไทจิกำลังรออยู่พอดี เด็กทั้งสองฝ่ายต่างแย่งกันเล่าเรื่องที่ตนเจอให้อีกฝ่ายฟัง เมื่อการพูดเริ่มสงบ ไทจิก็กล่าวถามกับคางิมอน เกี่ยวกับการเปิดประตูมิติของมัน

"ถ้าผมแปลงร่างเป็นราลูคมอน ผมก็จะสามารถเปิดประตูมิติไปที่ซ่อนนั่นได้ครับ" คางิมอนตอบ
"งันนายก็แปลงร่างซะสิ" ทาซุคุกล่าว
"ครับ...." คางิมอนพยักหน้า
แต่แล้วก็เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น เมื่อดิจิมอนกลุ่มหนึ่งได้บุกเข้ามาที่ห้องทดลอง ดิจิมอนกลุ่มนั้นมีสัญลักษณ์เหมือนที่แอนโดรมอนมีอยู่ที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย
"นั่นมันตราเหมือนที่แอนโดรมอนมีนี่นา!!!" ไดสึเกะร้องขึ้น
เมื่อเห็นว่าไม่ปลอดภัย เด็กทั้งหมดจึงวิ่งออกมาหน้าห้องทดลองเพื่อเตรียมพร้อมต่อสู้
"คางิมอน แปลงร่างเร็ว!!" ทาซุคุร้องลั่น ทันทีที่เห็นดิจิมอนตัวหนึ่งกระโจนเข้าใส่แคนดี้

>>>Kagimon Armor Shinka��Sekai no Kagi Ralookmon!!!<<<

แกร้ก!! ดิจิมอนตัวหนึ่งกระโดดเข้าใส่ราลูคมอนก่อนจะพยายามใช้ฟันกัด ราลูคมอนใช้กุญแจของตนรับการโจมตีของดิจิมอนตัวนั้น ก่อนจะเหวี่ยงมันออกไป

เด็กๆคนอื่นสั่งให้ดิจิมอนของตนแปลงร่าง และเริ่มจัดการกับดิจิมอนที่คุ้มคลั่งเหล่านั้น
มีเพียงแคนดี้เท่านั้น ที่ไม่มีดิจิมอนคู่หูของตน เธอรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย ที่ต้องมายืนดูคนอื่นต่อสู้โดยไม่ได้ช่วยอะไร

"ราลูคมอน เปิดประตูมิติสิ เปิดประตูมิติ!!!" ทาซุคุกล่าว
"ไม่ได้นะ ทาซุคุ!!! ถ้าทำอย่างงั้น พลังของฉันก็จะหมด!! ฉันอาจจะไม่เหลือพลังพอที่จะส่งพวกเธอไปหาเก็นไนแน่ๆ" ราลูคมอนอธิบาย
"เอาเถอะน่า!!! นี่มันเยอะเกินพวกเราจะรับมือไหวแล้วนะ!!! ถ้ามัวแต่สู้อยู่แบบนี้ ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก" ทาซุคุยืนยันเสียงแข็ง
ราลูคมอนไม่สามารถโต้เถียงกับทาซุคุได้ เขาจึงเปิดประตูส่งดิจิมอนที่บุกเข้ามาไปมิติอื่นตามที่ทาซุคุสั่ง เขาใช้กุญแจหวดอากาศจนเกิดช่องว่างเหมือนที่เคยทำ เพ่งสมาธิเพื่อรวบรวมกำลังและก็บิดด้ามกุญแจ

Dimention Slip!!!

หลุมมิติเปิดออก ขนาดของมันดูใหญ่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แสงสีขาวพุ่งออกมาจากหลุม กลืนกินฝูงกองทัพดิจิมอนไปจนหมดเหตุการณ์จึงสงบลงอีกครั้ง

"เอาล่ะ เรารีบไปหาเก็นไนกันเถอะ" ราลูคมอนกล่าว
"แต่ว่า นายใช้พลังไปมากขนาดนั้นจะไหวงั้นหรือ?" ทาซุคุถาม
"ฉันไม่ได้ส่งดิจิมอนพวกนั้นไปมิติอื่น แค่ย้ายที่อยู่ของพวกนั้นไปไกลๆแทนเท่านั้นทำแบบนั้นจะประหยัดพลังมากกว่า" ราลูคมอนอธิบาย
"งั้นเราก็ไปหาเก็นไนกันได้แล้วล่ะ"ทาสุคุพูดอย่างเย็นใจ

พูดจบราลูคมอนก็เปิดประตูมิติอีกครั้งแล้วบอกให้ทุกคนเข้าไป เมื่อเข้าไปถึงทุกคนก็พบว่าตนได้เข้ามีอยู่ในที่ๆไม่เคยรู้จัก สภาพร่างกายเหมือนลอยคว้างอยู่กลางอวกาศ มีสิ่งของแปลกๆลอยเคว้งคว้างอยู่ทั่วไปหมด"ตามฉันมา" ราลูคมอนกล่าว

เด็กๆได้ตามราลูคมอนไปด้วยความงุนงงเพราะเด็กๆไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน ดูผิดไปจากโลกที่พวกเขาอยู่และดิจิตอลเวิร์ลไปโดยสิ้นเชิง เมื่อตามราลูคมอนไปได้ซักพัก เขาก็หยุดลงตรงที่ๆมีอะไรซักอย่างลอยเอื่อยๆอยู่ ถ้ามองให้ดีแล้วมันคือประตูนั่นเอง เพียงแต่ว่ามันออกจะโปร่งใสเหมือนแก้วคริสตัล ราลูคมอนหยิบเอากุญแจดอกเล็กๆขึ้นมาไขประตูนั่นและเปิดมันออก

แอ้ด....

ประตูเปิดออกแต่แทนที่จะมองเห็นข้างหลังที่ว่างเปล่า กลับมองเห็นเป็นหมู่บ้านขนาดเล็กที่มีดิจิมอนอาศัยอยู่ ราลูคมอนเดินนำเข้าไปและเมื่อทุกคนเข้ามาหมดแล้วเขาก็ปิดประตูและลั่นกลอน

"ที่นี่อากาศดีจังนะ" โซระกล่าว พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ
"อาการบริสุทธิ์จะทำให้สภาพร่างกายและจิตใจของดิจิมอนฟื้นตัวเร็วขึ้นน่ะ" ราลูคมอนกล่าว

ราลูคมอนพาเด็กๆมาพบกับเก็นไนที่บ้านหลังหนึ่งที่ดูเหมือนกองเศษเหล็กมากกว่าจะเรียก ว่าบ้าน เด็กๆลังเลที่จะเข้าไปในทีแรกเพระากลัวว่าด้วยจำนวนคนของพวกเขาจะทำให้สิ่งที่อยู่ตร งหน้าเขาพังครืนลงมา แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปกลับเป็นห้องทดลองขนาดเล็กที่ทันสมัยและดูคงทนยื่นลงไปทางพื ้น

"โอ้ พวกเธอเองเรอะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานแน่ะ" เก็นไนเมื่อเห็นเด็กๆก็วางมือจากเครื่องคอมฯและเดินออกมาต้อนรับ
"มานั่งกันก่อนสิ" เก็นไนเรียกเด็กๆไปนั่งเพื่อคุยเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เขาก็รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากที่เด็กๆมาที่นี่โดยไม่ได้พาดิจิมอนอีกตัวมาด้วย
"เอ๋? คุณเก็นไนส่งดิจิมอนตัวนั้นไปที่ไหนหรอครับ?" ราลูคมอนเบิกตากว้าง
"อเมริกาน่ะสิ...ข้อมูลของเด็กคนนั้นอยู่ที่อเมริกาน่ะ" เก็นไนกล่าว "หรือว่าข้อมูลระบุตัวเด็กที่ถูกเลือกของฉันมันจะล่าช้าไปอีกล่ะเนี่ย"

"ว่าแต่มีมี่ไม่ได้มากับพวกเธอด้วยงั้นหรือ?" เก็นไนถามกับเด็กๆ
"มีมี่ยังอยู่ที่อเมริกาอยู่เลย" ยามาโตะกล่าว
"งั้นดิจิมอนอีกตัวก็มีโอกาสที่จะอยู่ที่มีมี่ก็ได้นะ" เก็นไนพึมพำ

"งั้นเราก็ไปหามีมี่กันสิ ได้รึเปล่าราลูคมอน" ไทจิหันไปถามราลูมอน แต่ราลูคมอนก็ได้คืนร่างเป็นคางิมอนและสลบไปเพราะความเหนื่อยอ่อน

"คืนร่างซะแล้วรึเนี่ย" ทาซุคุเกาหัว
"การเปิดประตูมิติแต่ละครั้งมันต้องใช้พลังงานมากพอสมควรเลยนะ ตอนฉันพยายามเปิดประตูด้วยเครื่องมือพวกนี้ทำเอาไฟดับไปตั้งครึ่งกิโลเมตร" เก็นไนกล่าว พร้อมทั้งชี้ไปยังกองเศษเหล็กที่ทำให้พวกเด็กๆรุ้ทันทีว่าความพยายามของเขาต้องพังไม ่เป็นท่าแน่นอน
"ให้เขาพักซักหน่อย...แล้วเราไปรับมีมี่กันดีมั้ยฮะ?" อิโอริถาม
"ตงลงอย่างงั้นแล้วกันนะ" โคจิโร่พยักหน้า

เมื่อทั้งหมดตกลงกันว่าคืนนี้ค่อยไปรับมีมี่กัน ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันออกจากห้องทดลองไปเพื่อมาพักผ่อน บางคนก็ออกไปเล่นกับดิจิมอน บางคนก็นั่งเหม่อ ยามาโตะเป่าฮาร์โมนิก้าที่ไม่ได้เป่าเสียนานตั้งแต่เขาเล่นดนตรีอย่างจริงจังโดยมีกา บุมอนนั่งฟังอยู่ข้างๆอย่างคิดถึง แต่โคจิโร่กลับเดินกลับเข้าไปที่ห้องทดลองเพื่อถามคำถามกับเก็นไน

"หลังจากผมแกะรหัสได้แล้ว ผมได้รับโปรแกรมมา แต่ผมไม่รุ้ว่ามันใช้ทำอะไร" โคจิโร่ถามแต่ยังไม่ทันพุดจบเก็นไนก็ตอบแทรกกลับมา
"มันเป็นความลับน่ะ แล้วถึงต่อให้บอกให้เธอรู้ไปเธอก็ใช้งานมันไม่ได้อยู่ดีแหละ" เขากล่าว
โคจิโร่รุ้สึกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะถามต่อ เขาจึงกล่าวคำขอบคุณแล้วก็เดินจากไป

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ความเงียบเข้าครอบงำไปทั่วบริเวณ เหล่าดิจิมอนที่ยังเล็กอยู่ต่างก็หลับกันหมด เป็นสัญญาณที่จะเริ่มออกเดินทางสู่อเมริกา ทั้งหมดรวมตัวกันที่ห้องทดลองอีกครั้ง ไทจิบอกให้ทาซุคุสั่งให้คางิมอนแปลงร่างเป็นราลูคมอนอีกครั้งหนึ่ง

>>>Kagimon Armor Shinka~ Sekai no Kagi Ralookmon!!<<<

จากนั่นทั้งหมดก็ค่อยๆเดินตามกันไปที่หน้าประตู

"ฉันจะรอการติดต่ออยู่ที่นี่แล้วกันนะ เผื่อศัตรูมาบุกจะได้ช่วยได้ทัน และผ่อนแรงของราลูคมอนด้วย" ไทจิกล่าว และแบ่งกลุ่มออกเป็นดังนี้

กลุ่ม1 ฝ่ายเดินทางไปหามีมี่ มี โคจิโร่ เคน ไดสึเกะ โซระ ทาเครุ ฮิคาริ ทาซุคุ
กลุ่ม2 ฝ่ายรอการติดต่อ มี ไทจิ ยามาโตะ โจ มิยาโกะ อิโอริ เรียว แคนดี้

เมื่อแบ่งกลุ่มกันเรียบร้อย ราลูมอนก็ไปเปิดประตูที่ประตูเดิมอย่างเงียบเชียบ ทั้งหมดราบลื่นไปได้ด้วยดี เก็นไนได้พาเด็กๆที่ยังอยู่มาที่ห้องทดลอง และเริ่มฉายภาพจากกล้องวงจรปิดที่เขาแอบติดตั้งไว้ที่ช่องว่างของมิติ เขาซ่อนกล้องไว้กับสิ่งของต่างๆที่ลอยไปๆมาๆในช่องมิตินั้น เพื่อใช้สังเกตการณ์ว่ามีดิจิมอนอีกฝ่ายมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้หรือไม่ และเก็นไนยังสร้างห้องลับขนาดกว้างขวางไว้หลบซ่อนตัวจากเหล่าดิจิมอนพวกนั้นอีกด้วย

จากที่ดูผ่านทางมอร์นิเตอร์ ยังไม่พบสิ่งผิดปกติเด็กๆจึงรู้สึกเบาใจและเริ่มประชุมแผนการต่อไปว่าหลังจากพบมีมี่ และดิจิมอนที่คาดว่าน่าจะอยู่กับมีมี่แล้ว จะตามหาเด็กที่ถูกเลือกที่ไหนก่อนดีเพราะโลกมนุษย์ไม่ใช่ที่แคบๆที่สามารถตามหาคนได้ ดั่งใจนึก แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่สามารถสรุปให้ลงตัวได้ ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปนอน เก็นไนเตรียมบ้านสำหรับให้เด็กๆพักอยู่ที่ด้านหลังของอาคารห้องทดลองของตนไว้แล้ว ทุกคนจึงบอกลาเก็นไนและแยกย้ายกันไปนอน

"ขอโทษนะคะคุณเก็นไน" ท่ามกลางความเงียบของยามค่ำคืนภายในห้องทดลองของเก็นไน แคนดี้ได้เดินเขามาหาเขา
"หนู...จะมีโอกาสมีดิจิมอนของหนูรึเปล่าคะ?" เด็กสาวถาม
เก็นไนยิ้มก่อนจะพูด "เด็กที่มีความฝันทุกคนน่ะ ต้องมีดิจิมอนได้แน่นอน"
แคนดี้เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาก เธอกล่าวขอบคุณเก็นไนและขอตัวไปนอน แต่เธอก็ยังนอนไม่หลับ เนื่องจากเธอมัวแต่คิดเรื่องดิจิมอนของตน เธอคิดว่าถ้าหากพบแล้วเธอจะพูดยังไงกับมันและมันจะหน้าตาอย่างไรกัน แคนดี้นอนอมยิ้มตาเบิกโพลงอยู่คนเดียวบนเตียงยามค่ำคืน.......

ทางกลุ่มที่เดินทางไปหามีมี่ เมื่อออกมาที่ช่องมิติแล้วราลูคมอนก็ได้เปิดประตูพาทุกคนไปที่อเมริกา ไดสึเกะเกิดอาการงงเล็กน้อยที่อเมริกายังสว่างอยู่ทำให้คนในกลุ่มอดที่จะหัวเราะออกม าไม่ได้ แต่แล้วก็เกิดปัญหาขึ้น มีมี่อยู่ไหน... ใช่แล้ว ไม่มีใครเลยที่รู้ว่ามีมี่อยู่ไหน ทั้งหมดจึงไปนั่งคุยกันที่ร้านฟาสฟู๊ดใกล้ๆ("วันนี้เรามีโปรโมชั้นใหม่เป็นชุดดับเบิ้ลชิสเบอร์เกอร์ + เฟรนช์ฟรายกับโคล่า เพียง 19$ ค่ะ"พนักงานหน้าเคาน์เตอร์พูดด้วยความเร็วสูงราวกับท่องจำมาเป้นอย่างดี เป้นภาษาอังกฤษซึ่งทำให้กลุ่มเด็กๆเกิดปัญหาไม่น้อยที่พยายามจะสื่อสาร) ไดสึเกะได้พยายามสั่งเบอร์เกอร์ไก่และโคล่าแต่เขาได้กาแฟกับไก่ทอดมาแทนและต้องพบปัญ หาอีกอย่างเมื่อเขาพยายามจ่ายเงินให้เจ้าพนักงานด้วยแบ็งค์หมื่นเยน(โชคดีที่เคนใช้บ ัตรเครดิตของเขาจ่ายเงินแทนได้) เมื่อได้ที่นั่งกันแล้ว โคจิโร่ก็เปิดโน็ตบุ๊คของตนและส่งเมลไปหามีมี่เพื่อนัดมาเจอกัน

ฝั่งมีมี่ซึ่งยังไม่รู้เรื่องว่ามีเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังตามหาเธออยู่ ก็เริ่มเดินทางหาเด็กที่ถูกเลือกคนใหม่จึงไม่ได้ทำการตรวจเมลที่ส่งไป

หลังจากที่โคจิโร่ส่งเมลเสร็จ ทั้งหมดก็ออกเดินหาบ้านของมีมี่จากการถามคนข้างทางและป้อมยาม การสนทนาเป็นไปอย่างยากลำบาก แต่สุดท้ายก็ได้ที่อยู่ของครอบครัวทาชิคาว่ามา ทั้งหมดจึงรีบตรงไปที่บ้านของมีมี่ทันที ตามแผนที่ที่ได้มา จากที่ๆทุกคนอยู่ไปบ้านของมีมี่ไม่ไกลมากนัก จึงตกลงกันว่าจะเดินไป แต่เมื่อไปถึงบ้านกลับพบแต่คุณแม่ของมีมี่ เธอตกใจมากที่พวกเด็กๆมาที่นี่แต่ก็เชิญเข้ามาในบ้าน

"มีมี่ไม่อยู่หรืองั้นหรือครับ" โคจิโร่ถามแม่ของมีมี่ซึ่งดูเหมือนจะหายแปลกใจแล้ว
"จ้ะ เธอเพิ่งออกไปกับวอลเลซและไมเคิลเมื่อกี้เองจ้ะ" แม่ของมีมี่กล่าว

หลังจากนั้นแม่ของมีมี่ยังเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่วอชิงตันดีซีให้แก่พวกเด็ก ๆฟัง รวมถึงเรื่งที่เวียดิสมอนเข้ามาอยู่ในบ้านอีกด้วย เมื่อเด็กๆได้ยินดังนั้นจึงตัดสินใจที่จะรอมีมี่ ทั้งหมดจึงกล่าวขอบคุณแม่ของมีมี่และบอกเธอว่าหากมีมี่กลับมาขอให้เธอรอที่บ้านพวกเข าจะมาหาใหม่ตอนเย็นๆ ซึ่งเธอก็ตอบตกลง

---
ค่ำคืนที่แสงสงบบนห้องลับกำลังจะหายไป เมื่อสัญญาณดังขั้น เด็กๆและดิจิมอนทุกตัวตื่นขึ้นมา
"ทุกๆคน รีบไปหลบในห้องลับให้หมด เร็วเข้า" เก็นไนตะโกนบอกดิจิมอนและเหล่าเด็กๆ

ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา พวกนั้นรู้เรื่องประตูแล้ว พวกมันแอบส่งดิจิมอนตามมาเงียบๆไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็น และกลับไปรายงานข่าวเรียบร้อย

ตูม!! เสียงระเบิดดังขึ้นกึกก้อง ที่ๆเคยมีประตูลอยเคว้งคว้างบัดนี้กลายเป็นหลุมมิติขนาดใหญ่พอที่จะเดินผ่านได้สบาย ดิจิมอนจำนวนมากมายบุกเข้ามาที่เขตหลบภัยของผู้ที่เหลืออยู่ และเริ่มทำลายหมู่บ้าน เพื่อตามหาดิจิมอนที่ยังเหลือรอด
"ฉันไปจัดการเอง ไปกันเถอะ อากุมอน!!" ไทจิพูดกับอากุมอน เขาวิ่งนำคนอื่นเพื่อออกไปต่อสู้กับผู้รุกรานโดยมียามาโตะวิ่งตามหลังมาติดๆ
"อากุมอน/กาบูมอน ตอนนี้ล่ะ!!!" ไทจิและยามาโตะตะโกนขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่อากุมอนและกาบูมอนจะแปลงร่าง

>>>Gabumon Warp Shinka~ Metal Garurumon<<<
>>>Agumon Warp Shinka~ War Greymon<<<

เด็กที่เหลือต่างก็วิ่งตามมาและสั่งให้ดิจิมอนของตนเปลี่ยนร่าง เก็นไนและแคนดี้พยายามกล่อมเหล่าดิจิมอนให้อยู่ในความสงบ อยู่ในหลุมหลบภัย จากนั้นเก็นไนก็วิ่งกลับไปที่ห้องทดลองเพื่อติดต่อกับเด็กอีกกลุ่มให้กลับมาช่วยเหลื อ

---
ที่อเมริกา เด็กๆกำลังเดินเรื่อยเปื่อยเพื่อรอเวลาให้มีมี่กลับมา แต่ก็ไม่มีท่าทีว่ามีมี่จะกลับมาเลยจนกว่าจะเวลาอาหารเย็น

แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เกิดเสียงดังครืนเหมือนตึกถล่มบริเวณประตูมิติที่ราลูคมอนเปิดออกมา เกิดรอยร้าว และพังออกมาเป็นหลุมมิติขนาดย่อมๆ แต่ใหญ่พอที่กิก้าดรามอนจะออกมาได้ กิก้าดรามอนได้บุกมาที่อเมริกาซะแล้ว และเริ่มทำลายบ้านเมืองแถบนั้น และบินขึ้นฟ้าไป เพื่อตามล่าเด็กๆที่มาอเมริกา

ทางด้านเด็กๆที่กำลังนั่งเหม่อกันอยู่ จู่ๆก็เกิดเสียงดังขึ้นทำให้ทุกคนสะดุ้งจนสติกลับคืนมา ทั้งหมดพยายามหาต้นเหตุของเสียงดังกล่าว ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก ระเบิดที่เกิดขึ้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่ และแล้วเงาขนาดใหญ่ของกิก้าดรามอนก็ปรากฎให้เห็นกลางน่านฟ้า เด็กๆเห็นดังนั้นจึงสั่งให้ดิจิมอนของตนแปลงร่างพร้อมสู้ การปะทะกันกลางอากาศได้เริ่มต้นขึ้น เหล่าผู้คนต่างก็พยายามลี้ภัยไปอยู่ในระยะที่ตนคิดว่าปลอดภัยและเงยหน้าขึ้นดูการปะท ะกันอย่างรุนแรง

มีมี่เริ่มสังเกตเห็นกระแสของฝูงชน จึงวิ่งเข้าไปถามชายคนหนึ่ง
"ขอโทษนะคะ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือคะ" เด็กสาวกล่าวถาม
"มีอะไรบางอย่างระเบิดแล้ว..เธอน่าจะเห็นนะ บนฟ้านู่น มันคือเจ้าพวกที่มาบุกโลกแน่ๆ" ชายคนนั้นตอบและเงยหน้าไปทางทิศที่เกิดการต่อสู้ ก่อนจะวิ่งหายไป

มีมี่ตกใจมากและรีบวิ่งมาดู เธอเห็นเพื่อนของเธอกำลังสู้กับเจ้ากิก้าดรามอนกลางอากาศ
"ตรานั่นมัน....!!!" เวียดิสมอนสังเกตเห็นตราสัญลักษณ์ประหลาดที่ตัวกิก้าดรามอน ทำให้สติหลุดแล้วกระโดดไปโจมตีใส่กิกาดรามอนซึ่งบินอยู่เหนือหัว แต่ทว่าการโจมตีของเวียดิสมอน ทำให้กิก้าดรามอนเปลี่ยนเป้ามาเป็นเวียดิสมอนแทน ทำให้ฝูงชนด้านล่างแทนแตกฮือด้วยความหวานกลัว
"เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย!!! คางิมอน!!! Digimental Up!" ทาซุคุตะโกนและหันไปทางคางิมอน
คางิมอนพยักหน้า ก่อนจะแปลงร่าง

>>>Kagimon Armor Shinka~ Sekai no Kagi Ralookmon!!!<<<

Dimention Slip!!!

ราลูคมอนรีบเปิดประตูมิติเพื่อส่งพลังที่กิก้าดรามอนโจมตีมาไปยังตัวมันเอง ทำให้กิก้าดรามอน เซไปเล็กน้อย ไดสึเกะจึงสั่งให้ไพร์ดรามอนแปลงร่างเป็นอิมพิเรียลดรามอน และส่งกิก้าดรามอนไปเกิดใหม่

---
ที่ฝั่งไทจิที่กำลังรับมือกับดิจิมอนฝูงใหญ่ซึ่งนำโดยสกัลซาตามอน กำลังถึงคราวลำบาก ดิจิมอนที่โผล่มาไม่หยุดทำให้แรงของเหล่าดิจิมอนเริ่มหมดไป เนื่องจากประตูมิติเปิดออกกว้างและเชื่อมต่อไปอเมริกา ทำให้การติดต่อกันทางโทรศัพท์ได้ เก็นไนซึ่งสามารถรับรู้สัญญาณโทรศัพท์จึงรีบติดต่อไปหาโคจิโร่ทันที

---
ที่อเมริกา เรื่องก็เริ่มสงบลง ระหว่างที่พวกมีมี่กำลังคุยกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันอยู่นานนั่นเอง โทรศัพท์ของโคจิโร่ก็ดังขึ้น"ฮัลโหล อ้ะ งั้นหรือครับ ครับๆ" โคจิโร่ เมื่อได้รับโทรศัพท์ของเก็นไน เขาก็รีบบอกกับเด็กๆคนอื่นๆ ตอนนี้เก็นไนได้ขอความช่วยเหลือด่วนมาก เด็กๆจึงรีบวิ่งไปที่หลุมมิติที่กำลังจะปิด

"แย่ล่ะ!! ประตูกำลังจะปิดแล้ว!!" ทาเครุร้องลั่น
"หืม!! ทุกคนรีบเข้าไปเร็ว!! ฉันเปิดประตูอีกรอบไม่ไหวแน่" ราลูคมอนซึ่งแทบจะไม่เหลือพลังพอที่จะเปิดประตูอันใหม่ได้นั้น ก็ได้พยายามรั้งไม่ให้ประตูปิดลง เมื่อทุกคนเข้ามาในช่องว่างของมิติครบ ราลูคมอนจึงคลายพลังและทั้งหมดก็เร่งเพื่อไปสมทบกับพวกเด็กคนอื่นๆทันที

---
สถานการเริ่มเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ ดิจิมอนที่บุกเข้ามาได้พบทางลับที่ซ่อนของเก็นไน จึงทำลายทิ้งออกมาเป็นหลุมกว้างๆ

"อ้า!! กรี๊ด!!" เสียงร้องของดิจิมอนร่างเด็กและแคนดี้ดังขึ้น เมื่อเดวิมอนได้พังเข้ามา
"หึ......พวกกระจอกทั้งนั้นสินะ" เดวิมอนกล่าว มันมองไปที่ยูคิมิโบตามอนที่ตัวสั่นซุกตัวอยู่มุมห้อง"ตายซะเถอะ!!" เดวิมอนเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยกรงเล้บแหลมคมของมันไปที่ยูคิมิโบตามอนและเงื้อมือขึ้ นทำท่าพร้อมจะฟันลงมา
"หยุดนะ!!!" แคนดี้ซึ่งทนการกระทำดังกล่าวไม่ไหวจึงลุกขึ้นมาเพื่อปกป้องเด็กๆ
"เธอน่ะ จะทำอะไรฉันได้รึ?" เดวิมอนกล่าวพร้อมทั้งตวัดมือของมันลงมาสุดแรง

Death Claw!!!

"อันตราย! อะควีลามอน!!!"��มิยาโกะสังเกตุเห็นพอดี จึงตะโกนสั่งให้อะควีลามอนเข้าไปขวางการโจมตีของเดวิมอน
"อ้ากกก!!" อะควีลามอนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
"อะควีลามอน!!!" มิยาโกะร้องลั่น และวิ่งเข้าไปหาอะควีลามอน
"ว้าย!!"
ยังไม่ทันที่จะไปถึงตัวอะควีลามอน มิยาโกะก็ถูกเดวิมอนเหวี่ยงไปกระแทกกับพื้น
แคนดี้ได้เห็นดังนั้น เด็กสาวก็ถึงกับเข้าอ่อนลงไปกับพื้นและทำอะไรไม่ถูก ร่างมิยาโกะซึ่งไม่ได้สตินอนสลบอยู่ข้างๆตัวเธอ เด็กสาวน้ำตาเริ่มคลอเบ้าตา
วูบ...
ทันใดนั้นเองแสงสว่างวูบวาบก็เปล่งออกมาจากตัวเธอ ...
วูบ...
ขณะที่พวกทาซุคุกำลังรีบเข้ามาสมทบกับเด็กที่เหลือซึ่งอยู่ระหว่างทางนั้น จู่ๆแท็กของเวียดิสมอนก็มีปฏิกิริยาขึ้นมา มันเปล่งแสงสว่างขึ้นเหมือนตอนที่เด็กๆได้พบกับสัญลักษณ์ของตัวเองครั้งแรก จู่ๆเวียดิสมอนก็พุ่งพาพวกเด็กๆไปด้วยความเร็วสูง และมาปรากฎที่ตรงด้านหน้าของแคนดี้
ดิจิไวซ์สีชมพูกรอบดำอันนึ่งได้ลอยออกมาจากกระเป๋าหน้าท้องของเวียดิสมอน เข้ามาที่มือของเด็กสาว
นาฬิกาที่หน้าปัดร้าวก็กลายเป็นดิจิเมนทัลสีดำเงาและลอยไปห่อหุ้มร่างของเวียดิสมอน

>>>Viadismon Armor Shinka~ Eien No Toki Chronodramon!<<<

โครโนดรามอน ซึ่งมีรูปร่างเป็นกระต่ายสูงใหญ่มีปีกหนังย่นๆคล้ายปีกมังกรม้วนเป้นก้อนอยู่ด้านหลั ง ใส่เกราะสีดำเป็นมันเงา ยืนอยู่ตรงหน้าแคนดี้ ตอนนี้เองที่เธอรู้ว่าเธอควรจะทำอะไร
"โครโนดรามอน!! ช่วยทีนะ!!" แคนดี้สั่งโครโนดรามอนให้จัดการกับเดวิมอนตรงหน้า

Timing Bondage!!
"....ก..กะ.....เกิดอะไรขึ้น!!" เดวิมอนคำรามลั่น
จู่เดวิมอนก็มีท่าทีแปลกออกไป ร่างกายเริ่มเคลื่อนไหวติดๆขัดๆ
โครโนดรามอนเห็นเป็นโอกาสดี จึงบินวนรอบๆเดวิมอนที่เคลื่อนไหวลำบาก และใช้มือข้างหนึ่งหันไปที่เดวิมอน

Timing Blaster!!!!
รอบๆตัวเดวิมอนมีนาฬิกาเรื่อนเล็กๆ ลอยล้อมรอบอยู่ เมื่อเข็มนาฬิกาวนไปถึงเลข 0 นาฬิกาเหล่านั้นก็ระเบิดพร้อมๆกัน ส่งเสียงดังลั่นทำให้เดวิมอนที่อยู่ใจกลางของวงระเบิดนั้นหายไปในพริบตา แคนดี้ที่ตอนนี้เริ่มควบคุมสติได้แล้ว ก็สั่งให้โครโนดรามอนช่วยคนอื่นๆ โครโนดรามอนหันมาส่งยิ้มให้กับเธอเป็นการตอบรับ และหันกลับไปปล่อยคลื่นพลังออกไปเป็นวงกว้าง

Timing Bondage!!

ดิจิมอนที่บุกทะลวงเข้ามากลับเริ่มมีท่าทีที่เปลี่ยนไป จากที่บุกเข้ามาอย่างรวดเร็วก็เริ่มเคลื่อนไหวช้าลง เป็นโอกาสที่ดีที่จะกำจัดพวกมัน การบุกของฝ่ายเด็กๆก็เริ่มขึ้นฝูงดิจิมอนที่อืดอาดไม่ใช่คู่มือของพวกเขาอีกต่อไป ทั้งหมดจึงใช้จังหวะนี้ทำลายดิจิมอนที่บุกรุกเข้ามาทั้งหมด สกัลซาตามอนเห็นดังนั้นจึงพยายามที่จะหลบหนี แต่สายไปเสียแล้ว เด็กอีกกลุ่มหนึ่งได้เดินทางมาถึงหน้าประตูที่เชื่อมมิติเสียแล้ว
"หยุดนะแก!!!" ไดสึเกะตะโกนใส่สกัลซาตามอน
"ฮึ่ย!!...ตัวจุ้นจ้าน มาเพิมอีกแล้วเรอะเนี่ย หลีกไปเกะกะ!" สกัลซาตามอน ชี้ไม้เท้าไปที่อิมพิเรียลดรามอนที่ขวางประตูอยู่ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ไดสึเกะก็สั่งให้อิมพิเรียลดรามอนยิง

Prositron Laser!!!

"ทำดีมากไดสึเกะ อย่าให้มันหนีออกไปได้!!" ไทจิซึ่งขี่หลังวอร์เกรย์มอน ตะโกนไล่หลังมารวมถึงยามาโตะที่ตามมาติดๆ
"จบแค่นี้แหละ สกัลซาตามอน!!"
"หึ อย่าคิดว่าจัดการข้าได้แค่นี้แล้วจะจบนะ เด็กๆอย่างพวกแก ทำอะไรท่านผู้นั้นไม่ได้หรอกรู้ไว้ซะด้วย!!"

Prositron Laser!!!, Gaia Force!!, Cocytus Breath!!!

"ท่านผู้นั้นจะต้องเป็นผู้ครอง โลก ดิจิตอล~~~" สิ้นเสียง สกัลซาตามอนก็สลายไป
แคนดี้วิ่งเข้าไปประคองตัวมิยาโกะที่บาดเจ็บขึ้นมา เธอรู้สึกหมดแรง และเริ่มร้องไห้โฮดังๆ เธอเป็นคนทำให้มิยาโกะบาดเจ็บ เด็กๆเริ่มมุงเข้ามาที่แคนดี้ เก็นไนเดินเข้าไปหามิยาโกะและอุ้มร่างที่ไร้สติไปที่บ้านที่ยังไม่ถูกทำลาย และตรวจชีพจรอย่างละเอียดโดยมีเด็กๆรออยู่หน้าบ้าน

ซักพักใหญ่เก็นไนเดินออกมา"ไม่เป็นแล้วล่ะ มีเพียงบาดแผลภายนอก แค่สลบไปเท่านั้น สบายใจได้"

เด็กๆได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเบาใจ"ดีจัง" แคนดี้เช็ดน้ำตาของเธอ เมื่อทุกอย่างสงบลงอีกครั้ง ก็ได้เกิดปัญหาขึ้น นั่นคือทุกคนเริ่มรู้สึกหิวและเหนื่อยเป็นอย่างมาก ดิจิมอนทุกตัวกลับคืนร่างวัยเด็กเพราะหมดแรงและหิวมาก ทั้งหมดจึงแยกย้ายกันไปหาอาหาร เนื่องจากบ้านแถบนี้มีแต่หลังที่มิยาโกะนอนพักอยู่เท่านั้นที่ยังไม่โดนทำลาย เด็กๆจึงนั่งล้อมวงกันด้านนอก และเริ่มทำอาหาร

"พาลมอน~~~" มีมี่ ไมเคิล และวอลเลซที่ไม่ได้พบกับดิจิมอนของตนเป็นเวลานานมากก็โผเข้ากอดดิจิมอนของพวกเขาเต็ม เหนี่ยวด้วยความยินดี
"ดีใจจัง ที่ฉันได้เจอมีมี่อีก ดีใจจัง" พาลมอนกล่าวเสียงสั่น

แคนดี้ซึ่งยังรู้สึกตื่นเต้นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมทั้งได้ดิจิมอนคู่หูของตนมา เด็กสาวจึงจ้องเวียดิสมอนอย่างไม่กระพริบตา ในหัวของเธอมีคำถามมากมายที่จะคุยกับเวียดิสมอน แต่ความเหนื่อยอ่อนก็ไม่ปราณีใคร เมื่อทุกคนทานอาหารกันเสร็จก็งีบหลับทันทีโดนที่ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

--To be Continue--
-----------------------------------------------------------
อ้า ตอน 3 ก็จบลงแล้วต่อไปก็เป็นข้อมูลตัวละคร
ปล.กดที่ชื่อตัวละครเพื่อดูภาพ

คุโรซาวะ ยูกิ [Yugi Kurosawa]

Nyotaro : ยูกิ ตัวละครที่ออกแบบมาจากตัวเอง (....) เป็นเด็กดูมืดๆมนๆ (แต่เนียวไม่ได้มืดมนซะหน่อย)...ดูเย็นชาแล้วแล้วก็ไร้หัวใจมาก แต่จริงๆก็เป็นคนอ่อนไหวนะ เป็นตัวละครที่วาดง่ายสุดแล้วเพราะเป็นสไตล์ที่เนียววาดเป็นปกติอยู่แล้ว ทำให้เวลาวาดอิมเมจมันเลยจินตนาการง่าย
Snow : ดูเหมือนตาของยูกิจังจะเป็นแผล ในเรื่องเกิดจากอะไรหรอเนียว
Nyotaro : ก็อย่างที่รู้กัน ยูกิเป็นเด็กที่ดูมืดมนเลยไม่ค่อยมีคนคบด้วยเท่าไหร่ แล้วก็โดนแกล้งซะส่วนใหญ่ เนื่องจากพ่อของยูกิมักไม่ค่อยอยู่บ้านเลยโดนเพื่อนๆล้อว่า โดนพ่อแม่ทิ้ง แผลที่ตาเกิดจากอุบัติเหตุโดนเพื่อนผลักตกบันไดแล้วหน้าไปฟาดกับราวเข้า
Snow : ฟังดูซาดิสม์ จริงๆ... ตอนสร้างตัวยูกิขึ้นมาอารมณ์จะเป็นยังไงหนอ ^^"

หมายเหตุ : ด้วยเหตุผลบางประการเนื้อที่ที่จะเขียนมีจำกัดทำให้ต้องขอลงข้อมูลเพียงคนเดียว(ตอน3 นี้ยาวไปหน่อย ^^")

mari · 05-12-2007, 19:25 น.

น่าสงสารแม่ของยูกิง่ะ แต่ดูเหมือนยูกิจะทำร้ายตนเองเหมือนไม่เจ็บปวดเลยนะงิ ขอแสดงความยินดีกับแคนดี้ด้วยนะ ได้เจอดิจิมอนคู่หูซะที แอบลุ้นตั้งนาน อยากเห็นรูปโครโนดรามอนจังเลยค่ะ ^^"

Vandemon · 05-12-2007, 22:36 น.

อยากรู้จัง จะเกิดอะไรขึ้นถ้าโครโนดราม่อนกับรารูคม่อนรวมพลังกัน สร้างโลกใหม่ได้เลยอ๊ะป่าว

**burning_snow** · 05-14-2007, 21:00 น.

ตอน 4 มาแล้วจ้า ยาวหน่อยนะ -w-"

---------------------------------------------------------
:: Chapter 4 :: Wheel Of Destiny

รุ่งเช้าวันใหม่ของญี่ปุ่น ณ บ้านของครอบครัวคุโรซะวะ แม่ผู้ซึ่งห่วงเรื่องสุขภาพกายและสุขภาพจิตของลูกสาวตนยังกังวลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที ่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา จนไม่เป็นอันนอน นั่งเฝ้าอยู่หน้าของเด็กหญิงจนถึงเช้าด้วยความอ่อนเพลีย เธอสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงเปิดประตูจากห้องของเด็กสาว

"ยูกิ เมื่อวานลูกไปไหนมากันแน่หน่ะ แม่เป็นห่วงมากเลยนะ แม่นึกว่าลูกจะ...........ยูกิฟังที่แม่พูดอยู่รึเปล่า" ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ.....
เด็กสาวรู้สึกเจ็บที่แผลที่ลูกตาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอเดินออกจากห้องน้ำและตรงกลับไปที่ห้องตอนอีกครั้ง

"ยูกิ แม่จะลงไปเตรียมอาหารเช้าให้นะจ้ะ" เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ซักครู่ก็ได้ยินเสียงของหล่อนเดินลงจากบันได สู่ชั้นล่าง

เด็กสาวนอนเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานอยู่ในหัวคนเดียว
"รู้สึกผิดหรือไง"
"ไม่ใช่เรื่องของแก อยู่สงบๆหน่อยฉันจะนอน"
ไม่นานเด็กสาวก็ได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้อง
"ยูกิ อาหารเช้าได้แล้วจ้า ออกมากินระหว่างที่มันยังร้อนๆดีกว่านะ" ไร้เสียงตอบรับเช่นเคย
"ยูกิ ลูกเป็นอะไรไปรึเปล่า ยูกิ........ขานรับแม่ทีสิจ้ะ"
"หนวกหู!!! นอนไม่หลับเลย!!! "
เมื่อได้ยินดังนั้น แม่ของเด็กสาวก็เส้นกระตุกเล็กน้อยและเริ่มเข่าอ่อน

"ง...งั้นแม่จะเอาขึ้นมาวางไว้ที่หน้าห้องนะจ้ะ ถ้าหิวก็ออกมากินได้เลยนะ"
"คุณหมอจะมาตรวจอาการตอนบ่ายโมงนะจ๊ะ ได้ยินแล้วนะจ้ะ...."

"อาหารหน่ะต้องกินตอนร้อนๆนะถึงอร่อย"
"ฉันจะเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ายังพูดมากอยู่หล่ะก็ แกได้เป็นมือเช้าของฉันแน่"
"อู้ว~ ไม่พูดแล้วจ้าๆ ฉันว่าฉันออกไปหาอาหารมั่งดีกว่า" รอร์มอนโผออกไปทางหน้าต่างห้องของเด็กหญิงและบินลับไป

---
ทางฝั่งกลุ่มเด็กๆที่อยู่ในที่ซ่อนลับ กำลังเริ่มประชุมกันเพื่อหาแผนการอพยพเหล่าดิจิมอนที่เหลือรอดไปที่อื่น เพราะศัตรูรู้ตำแหน่งของที่ลับที่นี่แล้ว ย่อมไม่ปลอดภัยแน่ๆ เก็นไนรับอาสาที่จะจัดการเรื่องนี้เอง และบอกให้เด็กๆกลับไปที่โลกของตัวเองก่อน มิฉะนั้นทางบ้านอาจจะเป็นห่วงได้

"แต่คุณเปิดประตูมิติเองไม่ได้นี่ครับ คุณเก็นไน" โคจิโร่แย้งออกมา
"ไม่ต้องเป็นห่วงฉันจะกลับไปอยู่ที่ดิจิตอลเวิร์ลนี่แหละที่นั่นยังพอมีที่ให้หลบซ่อน อีกเยอะแยะ"
"มันอันตรายเกินไปรึเปล่า ที่นั่นเกือบทั้งหมดถูกพวกมันครอบครองไปแล้วนะ"
"วางใจได้ ฉันเซฟข้อมูลของศัตรูที่มาบุกเมื่อวานและสร้างเครื่องตรวจจับสัญญาณที่คล้ายๆกันขึ้น มาเพื่อบอกต่ำแหน่งศัตรูไว้แล้วล่ะ หวังว่ามันคงทำงานได้สมที่ตั้งใจก็พอแล้ว"
เด็กๆยังกังวลเล็กน้อย แต่ก็ยอมรับแต่โดยดี��เก็นไนยังได้กำชับเด็กๆว่า หากไม่เกิดเรื่องคับขันจริงๆอย่าพยายามติดต่อกับเขาเพราะ ศัตรูอาจจับตำแหน่งของสัญญาณได้ หากเห็นว่าปลอดภัยแล้ว เขาจะเป็นฝ่ายติดต่อไปหาพวกเด็กๆเอง

"งั้นผมพาพวกคุณมีมี่ไปส่งที่อเมริกาก่อนแล้วจะกลับมารับนะครับ" ทาซุคุกล่าว
"ฝากด้วยนะ"
"มีอะไรก็ส่งเมลมาหาก็แล้วกันนะจ๊ะ"
ทาซุคุสั่งให้ คางิม่อนแปลงร่าง

>>>Kagimon Armor Shinka~ Sekai no Kagi Ralookmon!!<<<

ราลูคมอนเปิดประตูมิติเพื่อพาพวกมีมี่ กลับไปที่อเมริกา ส่วนที่เหลือ ระหว่างรอการเดินทางกลับมาของทาซุคุ ก็ได้จับกลุ่มคุยกันถึงสิ่งที่ควรจะทำต่อไป โคจิโร่ เสนอให้รวมตัวกันอีกทีหลังปีใหม่* ทุกคนตกลงตามนั่น และทาซุคุก็กลับมาถึงพอดี ทั้งหมดจึงร่ำลาเก็นไน และเดินทางกลับมาญี่ปุ่น และอยู่อย่างสงบสุขในช่วงปีใหม่

---
ฝั่งเด็กสาว แผลที่ดวงตาเริ่มหายดีแล้ว แต่เธอยังมองอะไรไม่ค่อยเห็นนัก จึงยังพันผ้าพันแผลไว้อย่างนั้น
ในวันสิ้นปี แม่ของเด็กสาวได้นำธงไปแขวนไว้หน้าบ้านพร้อมทั้งกระถางต้นไผ่ให้ดูสวยงาม และกำลังจะไปจัดการกับห้องของเด็กสาวต่อ
"ยูกิ เปิดประตูให้แม่หน่อยได้มั้ยจ้ะ............."
ประตูค่อยๆแง้มออก
"แม่จะทำความสะอาด ในห้องลูกให้นะ"
เด็กสาวเดินไปนั่งกอดเข้าบนเตียง ปล่อยให้แม่ของเธอ จัดการทำความสะอาดและเริ่มประดับตกแต่งห้อง

"ใกล้จะถึงปีใหม่แล้วนะ ลูกคิดคำขอพรไว้รึยังจ้ะ"
"หนูไม่สนเรื่องพรรค์นั้นซักหน่อย"
"อย่าพูดแบบนั้นสิจ้ะ ทำตัวให้มีความสุขในวันปีใหม่ แล้วจะมีความสุขตลอดทั้งปีนะ"
เด็กสาวไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นั่งมองตู้ข้างหน้าของเธอที่ตอนนี้ได้มีขนมโมจิที่ตกแต่งไว้สวงงามมาวางไว้��ห ลังจากทำความสะอาดห้องและประดับห้องเรียบร้อย แม่ของเด็กสาวก็ลงไปเตรียมอาหารกลางวัน รอร์มอนที่แอบอยู่นอกหน้าต่างก็เข้ามาหาเด็กสาว

"มนุษย์นี่ชอบทำอะไรแปลกๆนะ ไม่ไปร่วมอวยพรปีใหม่เหมือนคนอื่นๆหรอ"
"มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแกไม่ใช่หรอ"
"ความจริงก็อยากออกไปแต่ไม่กล้า ใช่มั้ยล่า"
เด็กสาวกระตุกเล็กน้อย
"อะฮ่า ฉันแทงใจดำไปหรือไง"
"อยากให้ฉันออกไปมากเลยใช่มั้ย ดี...งั้นคืนนี้แหละ ฉันจะทำให้มันเป็นความทรงจำที่สุดยอดให้ดู" เด็กสาวพูดขึ้นอย่างหนักแน่น และลุกไปตู้เสื้อผ้า พร้อมกับหยิบเสื้อหนาวสีเลือดหมูออกมาใส่
"หึ จะทำอะไรล่ะ? ออกไปหาเรื่องเพื่อนๆของเธอรึไง?" รอร์มอนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง
"ฉันไม่มีอารมณ์ไปยุ่งกับพวกนั้นหรอก" ยูกิสะบัดหน้าหนีรอร์มอน และมองไปยังกรอบรูปบนโต๊ะของเธอ

รูปของชายคนหนึ่ง ที่กำลังอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยๆเอาไว้ในอ้อมแขน....

"โอ้ย!! ปีใหม่ เกลียดชะมัด งั้นเราไปที่ศาลเจ้าแถวๆนี้กันมั้ย ไปทำลายความฝันของคนอื่นกันเถอะ!!!" ว่าแล้วรอร์มอนก็บินออกไปทางหน้าต่าง ส่วนยูกิก็เปิดประตูห้อง และแอบออกไปจากบ้านในขณะที่แม่เธอกำลังอาบน้ำอยู่

---
ยูกิและรอร์มอนที่บินอยู่ห่างๆ มุ่งตรงไปยังศาลเจ้าโอไดบะซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอเท่าไรนัก เมื่อไปถึงที่นั่น ผู้คนมากมายได้เดินทางมาเพื่อนเคาะระฆังปีใหม่กัน ยูกิเดินไปหลบที่ต้นไม้ข้างๆศาลเจ้า ก่อนที่รอร์มอน จะบินมาเกาะที่ไหล่ของยูคิ เธอมองผู้คนที่ผ่านไปมาด้วยสายตาเย็นยะเยือก

"คงอิจฉาล่ะซี่ เธอเองก็อยากมาเคาะระฆังแบบนี้เหมือนกันสินะ?" รอร์มอนกล่าว
"หุบปากไปซะ เจ้าค้างคาว" ยูกิเอ่ยด้วยน้ำเสียที่ขุ่นเคือง
"แทงใจทำเธออีกรึไง"
"บอกให้หุบปาก เอาล่ะฉันมีเวลาไม่มากนัก อาละวาดให้สนุกนะรอร์มอน"

นัยน์ตาสีเหลืองของรอร์มอนลุกวาว ก่อนมันจะบินตรงไปบนหลังคาของศาลเจ้า พร้อมกันนั้นเงาประหลาดสีดำปรากฎขึ้นและแผ่ครอบคลุมทั่วศาลเจ้า ก่อนที่ระฆังและศาลเจ้าจะถูกโจมตีเสียหาย ผู้คนต่างแตกตื่นและหนีตายกันยกใหญ่��ยูกิหันหลังและเดินออกมาอย่างเงียบๆ รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นที่ใบหน้าของเด็กสาว

"ขอให้สนุกนะ"

---
ขณะเดียวกันนั้นเอง โคจิโร่และเท็นโทมอนที่กำลังจัดห้องของตัวเองเพื่อต้อนรับปีใหม่...

ตี้ดดด��ตี้ดดดด ตี้ดดดดด

คอมพิวเตอร์ของโคจิโร่ก็ดังขึ้น เด็กหนุ่มและเท็นโทมอนถลามาที่คอมพิวเตอร์ทันที โปรแกรมตรวจจับระบุตำแหน่งไปที่ศาลเจ้าโอไดบะ ซึ่งอยู่ปลายขอบเขตที่เครื่องจะตรวจจับได้
"ประตูงั้นเรอะ??" โคจิโร่ร้องเสียงหลง ก่อนจะคว้าโทรศัพท์และรีบโทรบอกคนอื่นๆให้ไปยังที่เกิดเหตุ

ไดสึเกะที่อยู่ใกล้ๆกับศาลเจ้าโอไดบะ พอดี เมื่อได้รับโทรศัพท์จากโคจิโร่ จึงรีบเดินทางมาถึงก่อนใคร เมื่อมาถึงเด็กหนุ่มสังเกตเห็นเงาประหลาดและสัตว์ลึกลับขนาดไม่ใหญ่สีดำบินวนไปมาและ ทำลายข้าวของอยู่

"นั่นมันอะไรกันน่ะ!?" ไดสึเกะพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะสั่งให้วีมอนแปลงร่างเป็นเฟลมดรามอนและโจมตีไปที่เงาลึกลับนั่นในทันที
แต่เพราะเงาลึกลับมีขนาดไม่ใหญ่และว่องไวมาก เฟลมดรามอนจึงไม่สามารถต่อสู้กับมันได้เพราะความไวที่แตกต่างกันมากเกินไป ไม่นานนัก เงาลึกลับนั่นก็บินหนีหายไป

"ดิจิมอนงั้นเรอะ?" เด็กหนุ่มกล่าว ก่อนที่เด็กคนอื่นจะมาสมทบ เมื่อทุกคนมาถึง ไดสึเกะก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง
"ถ้าอย่างนั้นประตูก็อาจอยู่แถวๆนี้ก็ได้" ไทจิกล่าว และโทรศัพท์กลับไปหาโคจิโร่อีกครั้ง
"ถ้างั้นผมจะลองตรวจสอบดู" สิ้นเสียง โคจิโร่ก็เปิดโปรแกรมเพื่อตรวจหาประตูอีกครั้ง

แต่ทว่ากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลย

"แปลกแฮะ มันน่าจะมีประตูอยู่แถวๆนี้นี่นา" โคจิโร่มีสีหน้าฉงน
"ไม่แน่นะ มันอาจจะไม่ได้เพิ่งเข้ามา แต่มันเข้ามานานแล้วก็ได้" ไทจิกล่าว��
"งั้นทำไมมันถึงเพิ่งมาอาละวาดเอาตอนนี้ด้วยล่ะ? จะบอกว่ามันจำศีลหรอ?" ยามาโตะถาม

ไทจิมีสีหน้าครุ่นคิด "งั้น ช่วยตรวจสอบอีกทีแล้วกันนะ โคจิโร่"
"อืม.... ไว้ผมจะตรวจสอบดูอีกทีก็แล้วกัน"
"ฝากด้วยนะ"

ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อรอฟังข่าวจากโคจิโร่ นั่นอาจเป็นหนทางเดียวที่จะทำได้ตอนนี้...

---
"เกือบไป~ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนเข้ามายุ่ง" รอร์มอนที่บินมาทีหลัง เกาะลงบนไหล่ของยูกิที่รออยู่ห่างๆจากศาลเจ้า
"ฉันเห็นแล้วล่ะ ดิจิมอนตัวอื่นงั้นรึ?" เด็กสาวกล่าวถาม
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ" รอร์มอนกล่าว "ฉันว่ารีบกลับบ้านกันเถอะ ไม่แน่ แม่ของเธออาจจะเข้ามาในห้องเพื่อเยี่ยมเธอก็เป็นได้นะ"
"ไม่ต้องบอกฉันก็กลับอยู่แล้วล่ะ" น้ำเสียงของเด็กสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันฟังดูตื่นเต้นขึ้นนิดหน่อยจากปกติ

ยูกิเดินมาจนถึงหน้าบ้านของตน ไฟในบ้านปิดสนิทเหลือเพียงไฟบนห้องของเธอ นั่นหมายความว่าแม่ของเธอคงหลับไปแล้ว รอร์มอนบินถลาขึ้นไปยังหน้าต่างห้อง ส่วนยูกิค่อยๆเปิดประตูเบาๆเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง เธอตรงไปยังห้องของตัวเอง และล้มตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน

"แปลกแฮะ ทำไมวันนี้เธอถึงไม่ยอมให้ฉันฆ่าใครเลยล่ะ" รอร์มอนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ฉันไม่มีอารมณ์จะฆ่าใครทั้งนั้น" ยูกิกล่าว

แต่ในใจเธอไม่ได้คิดเช่นนั้น��ความจริงแล้วเด็กสาวเริ่มรู้สึกกลัวตั้งแต่ลงมือฆ่าเพ ื่อนของเธอไปในครั้งแรก แต่เธอไม่ได้บอกอะไรใครทั้งนั้น แม่และคนอื่นๆก็ไม่ได้พูดถึงเพื่อนคนนั้น บางทีทุกคนอาจจะรู้ว่าเขาโดนฆ่าตาย แล้วปิดไว้เป็นความลับก็ได้?

และจริงๆแล้ว เธอเองก็มีเหตุผลที่ทำให้ตนอยากรีบกลับบ้านไปเหมือนกัน....

---
คืนอันแสนวุ่นวายก็เริ่มเลื่อนผ่านไป เช้าวันปีใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น แม่ของเด็กสาวเข้ามาในห้องเพื่อกล่าวคำสวัสดีปีใหม่ แต่เธอยังไม่ตื่นดีนัก และไม่ต้องการให้ใครมารบกวนตอนนี้

"งั้นแม่ไม่รบกวนแล้วจ้ะ ถ้าตื่นแล้วก็ลงไปกินอาหารปีใหม่ด้านล่างนะ"
"แล้วคุณพ่อหล่ะ......"

"เอ่อ...คือ คุณพ่อบอกว่าจะกลับมาหาลูกนะ"
"ก็ได้แต่พูด.......ตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว หึ........หนูขอนอนต่อหล่ะ อย่ามารบกวน"

สีหน้าของผู้เป็นแม่เปลี่ยนไปในทันที ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมา แล้วก็เดินลงไปด้านล่างเงียบๆปล่อยให้เด็กสาวนอนในห้อง

"ที่แท้ก็เป็นโรคติดพ่อนี่เอง" รอร์มอนพึมพำ "หรือที่อยากไปเคาะระฆังนั่นก็เพราะอยากไปกับพ่อ?"
"อย่ามายุ่งกับฉันนะ แกจะไปหาอะไรกินก็ไปโน่นเลย!!"

เด็กสาวปิดหน้าต่างเพื่อไล่รอร์มอนออกไปไกลๆ ก่อนที่จะนอนต่อ....

เช้านี้ ข่าวเรื่องเงาลึกลับเมื่อคืนก็ได้ถูกเผยแพร่ทางโทรทัศน์ อย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้วันแห่งความสุขถูกรบกวนด้วยเรื่องไม่ดีต่างๆ สื่อต่างๆพยายามทำเหมือนเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ เป็นอุบัติเหตุ เครื่องบินบังคับของเล่นเสียการควบคุมบ้าง อีกาทะเลาะกันบ้าง จึงทำให้ เรื่องราวไม่ใหญ่โตนัก

เด็กสาวที่ท่าทางพร้อมแล้วสำหรับวันใหม่ก็ได้ลงมาจากห้องนอนเพื่อมาทานอาหารเช้ารับป ีใหม่ที่แม่ของเธอเตรียมไว้อย่างสวยหรู

"ยูกิ ลูกแม่มีเรื่องอยากจะบอก......" น้ำเสียงของผู้เป็นแม่ฟังดูสั่นคลอนเล็กน้อย "คือว่าพ่อของลูกน่ะ....."
"พ่อจะติดธุระที่ไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับหนูแล้วหล่ะ ไม่ต้องกลับมาบ้านนี้ตลอดไปเลยก็ดี จะได้ไม่หนวกหู"

"พ่อเค้าทำเพื่อลูกนะ"

"ทำเพื่อหนูอะไรกัน!!!��พ่อไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าหนูเป็นยังไง เป็นอะไร หนูเกือบจะตายอยู่แล้วพ่อก็ยังไม่ได้กลับมาเลย อย่างงี้ยังจะเรียกว่าทำเพื่อหนูหรอ!?!!" ยูกิคำรามลั่น จนแม่ของเธอถึงกับสะดุ้ง
"พอแล้ว พอกันที หนูไม่อยากฟังเรื่องของพ่ออีกแล้ว"��ว่าแล้วเด็กสาวก็วางชามข้าวลง และเดินกลับขึ้นไปที่ห้องนอนทันที ปล่อยให้ผู้เป็นแม่ยืนน้ำตาคลออยู่อย่างนั้น

ปัง!!!

ยูกิกระแทกบานหน้าต่างออกไปอย่างแรง Roarmonที่อยู่ข้างนอกถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ยูกิชะโงกหน้าออกมาหา และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง
"ฉันมีเรื่องจะให้ช่วยคืนนี้..." รอร์มอนเองก็ดูเหมือนจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นและบินมาเกาะที่ขอบหน้าต่าง

"ถ้าเธอต้องการอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา...."

---
ในคืนนั้นเอง ยูกิที่นั่งอยู่ตรงบันไดบ้าน ได้ยินเสียงของแม่คุยโทรศัพท์กับใครบางคน
"ค่ะ...ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ" แม่ของยูกิกล่าวเสียงสั่น "บอกให้เขากลับมาเร็วๆก็ดีนะคะ.....ขอบคุณค่ะ"
สิ้งเสียง เธอก็วางหูโทรศัพท์ลง และเดินตรงมาที่บันได

"อ้าว ยังไม่นอนอีกหรอจ้ะ?"
"มันเรื่องของหนูน่า" ยูกิกล่าว ผู้เป็นแม่ยิ้มแห้งๆให้ลูกของตน ก่อนจะเดินขึ้นไป
"งั้นแม่ของไปอาบน้ำก่อนนะจ้ะ"
"หนูจะนอนแล้วนะ"

เมื่อแม่ของเด็กสาวเดินเข้าไปในห้องน้ำ ยูกิก็วิ่งไปในห้องของตน และหยิบเสื้อหนาวตัวเดิมออกมาอีกครั้ง
"ไปกันเถอะ รอร์มอน" รอร์มอนบินร่อนออกไปยังนอกหน้าต่างทันทีที่ยูกิออกคำสั่ง

ยูกิใช้จังหวะที่แม่ของตนกำลังอาบน้ำหนีออกมาจากบ้าน เธอและรอร์มอนเดินไปเรื่อยๆตามถนน ทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกัน จนกระทั่งรอร์มอนเป็นฝ่ายเปิดปากถาม
"จะไปที่ทำงานพ่อใช่มั้ยล่า?"
"หุบปากซะเจ้าบ้า"
"อยากไปหาพ่อขนาดนั้นเลยเรอะ?"
"......." ยูกิไม่ตอบอะไร เธอก้มหน้าก้มตาเดินไปเรื่อยๆ...
"พ่อ.....บอกเสมอว่าจะกลับมาหาบ่อยๆ" ยูกิเริ่มอธิบาย "พ่อฉันทำงานอยู่บริษัท เขาเป็นประธานบริษัท เลยไม่ค่อยว่างมาหาฉันเท่าไรนัก แต่พ่อก็ส่งของขวัญมาให้บ่อยๆ และก็สัญญาเสมอๆว่าจะกลับมาหา.....รู้มั้ย วันนี้เป็นวันที่ฉันรอคอยเชียวนะ พ่อบอกว่าจะกลับมาหาวันปีใหม่ล่ะ....ฮ่าๆๆๆ ฉันคงหวังกับคนแบบนั้นมากเกินไป"

รอร์มอนไม่พูดอะไร ทั้งสองยังเดินไปเรื่อยๆบนถนน เมื่อเข้าใกล้เขตที่ผู้คนพลุกพล่าน ยูกิก็สั่งให้รอร์มอนแยกตัวออกไปห่างๆเพราะอาจถูกจับได้ ยูกิเดินไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่หน้าตึกขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เธอเดินตรงไปที่หน้าประตูซึ่งมียามคอยเฝ้าประตูสองคน

"ลูกสาวของท่านประธานนี่?" ยามคนหนึ่งกล่าว "มาทำไมกันนะ?"เขาพึมพำเบาๆเพื่อไม่ให้เด็กสาวได้ยิน
"คงมาหาคุณพ่อล่ะมั้ง วันปีใหม่ทั้งที ท่านประทานก็ไม่กลับบ้านนี่นา ช่างน่าสงสารจริง ฉันชักรู้สึกดีใจแล้วสิที่ยังไม่ได้แต่งงาน" ยามอีกคนตอบด้วยสีหน้าเซ็งๆ

ยูกิเมื่อเดินเข้ามาภายในตัวอาคารแล้ว ก็รีบตรงไปที่ประชาสัมพันธ์ทันที
"คุณคุโรซาวะตอนนี้อยู่มั้ยคะ?"
"ตอนนี้ท่านประธานกำลังประชุมอยู่ที่ชั้น 7 ค่ะ ไม่ทราบมีอะไรกับท่านประธานหรือคะคุณหนี ถ้ายังไงฝากข้อความถึงท่านประธานได้นะคะ?"
"ไม่เป็นไรค่ะ" ว่าแล้วเด็กสาวก็เดินผ่านประชาสัมพันธ์ไป
"เดี๋ยวสิเธอ อยู่ๆจะขึ้น....."

ยูกิหยิบบัตรนักเรียนของตนขึ้นมา บนบัตรนั้นเขียนชื่อเอาไว้ว่า คุโรซาวะ ยูกิ ซึ่งนามสกุลนั้นเป็นนามสกุลเดียวกับเจ้าของบริษัทแห่งนี้
"ขอให้ลูกสาวขึ้นไปรอหน่อยไม่ได้รึไง?"
ประชาสัมพันธ์ซึ่งเพิ่งทำงานไม่นาน ยังไม่เคยเจอยูกิมาก่อน หน้าถอดสี"ขอโทษค่ะคุณหนู แต่ท่านประธานได้สั่งห้ามไม่ให้รบกวนโดยเด็ดขาด ถ้ายังไง........"

"น่ารำคาญจริง!!" เด็กสาวคำรามอย่างหัวเสียและวิ่งตรงไปที่ลิฟต์ทันที แต่ยามที่อยู่บริเวณนั้นก็ได้สกัดเธอไว้ได้
"ปล่อยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!!!!!!!!!"

เพล้ง!!!!!!!!!!

Specter Vision!!!

กระจกแก้วแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ พร้อมด้วยเงามืดสีดำทะมึนเข้าปกคลุมทั่วชั้นลอบบี้ของบริษัท ก่อนจะมีเงาสีดำมากมายบินโฉบทำลายข้าวของภายในนั้น พนักงงานและยามทุกคนต่างแตกตื่นและเริ่มวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น เด็กสาวสะบัดแขนออกจากยามทั้งสอง และมุ่งตรงไปยังบันไดหนีไฟพร้อมกับ รอร์มอนที่บินมาเกาะที่ไหล่ของเธอ

"ทำได้ไม่เลวนี่ ไหนว่านายเป็นแค่ขั้นเจริญวัยไงล่ะ?"
"ขอโทษทีแต่การฝึกของฉันมันไม่เหมือนคนอื่น" รอร์มอนกล่าวด้วยน้ำเสียงหยิ่งยะโส

"เอาล่ะ ไปหาคุณพ่อตัวปัญหากันดีกว่า...."

---
ตี๊ดดดด ตี๊ดดดด ตี๊ดดดด

คอมพิวเตอร์ของโคจิโร่ส่งเสียงสัญญาณเตือนอีกครั้ง หน้าจอของมันแสดงจุดของประตู ซึ่งบริเวณไม่ไกลจากศาลเจ้านัก
โคจิโร่หยิบมือถือขึ้นมาและโทรไปหาไดสึเกะในทันที

"ว่ายังไงนะ!? เดี่ยวจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" ไดสึเกะตอบอย่างกระตือรือร้น
"แต่ฉันว่ามันเสี่ยงเกินไปที่จะไปคนเดียวนะ มันอาจเป็นพวกดิจิมอนที่ตามล่าคางิมอนก็ได้ ยังไงเดี๋ยวฉันจะติดต่อทาเครุกับฮิคาริให้ไปช่วยก็แล้วกัน" โคจิโร่เสนอ

เมื่อพวกไดสึเกะมาถึงยังสถาที่ๆระบุ ก็พบกับตึกที่เด็กสาวได้เข้าไป ทุกคนก็พบว่าชั้นลอบบี้และชั้นสองปกคลุมไปด้วยเมฆดำประหลาดและเงาลึกลับที่บินฉวัดเฉ วียนไปมา
"นั่นมันเหมือนกับที่ฉันเจอที่ศาลเจ้าเลยนี่นา!!"
"หรือจะเป็นดิจิมอนตัวเดิม?" ทาเครุพึมพำ
"งั้นพวกเธอสองคนรอข้างนอก ฉันจะเข้าไปข้างในเอง ไปกันเถอะวิมอน Digimental Up!!!"

>>> Veemon Armor Shinka~~ Todoroku Yuujou Raidramon!! <<<

"งั้นพวกเราจะจัดการพวกที่อยู่ข้างนอกนี่เอง" สิ้นเสียง ฮิคาริกับทาเครุก็สั่งให้ดิจิมอนของตนแปลงร่าง และเริ่มโจมตีไปยังเงาประหลาดรอบๆตึก
ไดสึเกะกระโดดขึ้นไปบนหลังของไรดรามอนและทั้งคู่ก็วิ่งเข้าไปในตึกที่มืดมิด.....

---
เด็กสาวและรอร์มอนยังคงวิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งทั้งสองมาหยุดอยู่ที่ชั้น 5
"ไปทางนี้เร็วกว่า" ยูกิวิ่งออกมาจากทางหนีไฟ รอร์มอนสร้างกลุ่มเงาประหลาดอีกครั้งเพื่อปกปิดทั้งสองจากคนอื่น และเพื่อไล่คนอื่นออกไปจากที่ๆพวกเขาทั้งสองอยู่
"ทำอย่างนั้นมันไม่อันตรายเรอะ?"
"เงาพวกนั้นมันก็แค่ภาพมายาเฉยๆ โจมตีได้แต่สิงของ สิ่งมีชีวิตน่ะโจมตีไม่ได้หรอก อย่างที่เธอบอก ฉันมันก็แค่ร่างเจิรญวัย พลังแรงๆฉันน่ะไม่มีหรอก แล้วฉันก็สร้างเงาพวกนี้ได้จำกัดด้วย"
"แล้วที่เธอฆ่าเพื่อนของฉันคนนั้นล่ะ...?" ยูกิหรี่ตาและมองไปที่รอร์มอน
"......." รอร์มอนเพียงแค่แสยะยิ้มและหัวเราะในลำคอ

"งั้นก็ดี เราจะได้ไปถึงชั้นบนเร็วขึ้น"
"ว่าแต่ถ้าเจอพ่อแล้ว เธอจะทำยังไงล่ะ?"

ยูกิหยุดชะงัก ท่ามกลางผู้คนที่กำลังแตกตื่น เธอไม่ตอบอะไร
"ช่างฉันเถอะน่า" สิ้นเสียง ยูกิก็ออกวิ่งอีกครั้งหนึ่ง

---
ทางด้านพวกทาเครุเงาประหลาดค่อยๆสลายไปทีละตัวๆ เด็กทั้ง 2 จึงอพยพพวกคนในนั้นออกจาตึกแทน เมื่อพวกเขาพาคนออกมาได้กลุ่มหนึ่งแล้ว ฮิคาริและทาเครุก็ตัดสินใจจะขึ้นไปด้านบน เด็กทั้งสองขี่หลัง เปกัสมอนและ เนเฟอติมอนขึ้นไป ทว่าเมื่อเด็กทั้งสองบินขึ้นมาสูงได้เพียงชั้น 3 จู่ๆไฟก็ดับพรึ่บ

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ฮิคาริกล่าว
"บางทีนี่อาจเป็นพลังของดิจิมอนก็ได้" ทาเครุตอบ

ทั้ง 2 จึงให้ดิจิมอนของพวกเขาเร่งความเร็วเพื่อขึ้นสู่ชั้นบน เมื่อถึงชั้น 5 เด็กๆก็ต้องพบกับเงาประหลาดอีกครั้ง

เนเฟอติมอนและเปกัสมอนพุ่งเข้าใส่กระจกชั้น 5 และพบว่าผู้คนกำลังแตกตื่น เด็กทั้งสองจึงช่วยกันพาคนไปยังที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุดเท่าที่พวกเขาจะสามารถทำได้

---
ทางด้านไดสึเกะและไรดรามอน พวกเขาขึ้นมาจนถึงชั้น 4 และกำลังจะไปถึงชั้น 5 ก็พบเงาและกลุ่มเมฆลึกลับเช่นกัน

"เจ้าพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย!??" ไดสึเกะอุทานขึ้นเมื่อเห็นกลุ่มเงาประหลาด
"ไดสึเกะ!! ดูนั่นสิ!!" ทันใดนั้นเองไรดรามอนก็เห็นเงาจางๆของใครบางคนวิ่งฝ่าเข้าไปในกลุ่มเมฆเงาเหล่านั้น และข้างๆนั้นก็มีบางสิ่งสีดำๆรูปร่างคล้ายค้างคาวบินอยู่ ซึ่งเหมือนกับที่ไรดรามอนได้เจอที่ศาลเจ้าในวันที่ผ่านมาไม่มีผิด

"เจ้านั่นสินะตัวการ!!" ไดสึเกะกล่าว "จัดการเลยไรดรามอน"

Blue Thunder!!!!

สายฟ้าสีน้ำเงินพุ่งตรงไปยังค้างคาวนั่น เกิดระเบิดขึ้นภายในตัวอาคาร คนที่อยู่ภายในตึกต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
"จะบ้ารึไง!!! เดี๋ยวตึกก็พังกันพอดี!!!" ทาเครุตะคอกใส่
"ขอโทษทีฉันลืมไป" แต่ช้าไปเสียแล้ว การโจมตีของไรดรามอนทำให้ฝ้าและผนังบางส่วนพังลงมาบ้างจนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่ซักพักฝุ่นเหล่านั้นก็จางหายไป พร้อมๆกับเงาประหลาดที่หายไปด้วย

"หายไปแล้ว..." ไดสึเกะกล่าว "ลองตรวจหาให้ทั่วไรดรามอน"

---
"ชิ!!! เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ เจ้าพวกตัวจุ้นจ้านเอ้ย" รอร์มอนสบถอย่างหัวเสีย
"ทำไมพวกนั้นถึงรู้ได้ล่ะ!?" ยูกิกล่าวถาม
"ฉันจะไปรู้รึ!! ช่างเถอะ เราเองก็มีเป้าหมายของพวกเราอยู่ไม่ใช่รึตอนนี้?"

ยูกิและรอร์มอนวิ่งขึ้นมาตามทางเรื่อยๆจนกระทั่งทั้งสองหยุดลงที่ชั้น 7 ซึ่งเป็นที่ๆจัดประชุม
ข้าวของในห้องถูกทิ้งกระจายไปทั่วแสดงให้เห็นถึงความแตกตื่นที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ยังมีคนอยู่หลายคนที่ยังหลงเหลืออยู่ ผู้คนต่างรีบวิ่งเพื่อลงไปยังที่ปลอดภัย เมื่อบางคนเห็นรอร์มอน พวกเขาต่างก็พากันกรีดร้องลั่นบ้าง วิ่งหนีบ้าง แต่ยูกิก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆนอกจากแสดงอาการหอบเล็กๆน้อยๆ เธอเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง....

ปัง!!!

"ย...ยูกิลูกมาทำอะไรที่นี่!? แล้วข้างนอกเกิดอะไรขึ้น!?"ดูเหมือน ภายในห้องประชุมจะยังไม่มีผู้ใดรู้ตัว เนื่องจากภายในห้องนั้นเป้นห้องกันเสียงอย่างดีเพื่อป้องกันเสียงรบกวนจากภายนอก
"เงียบซะ!! หนูไม่อยากฟังคุณพ่อพูดอะไรแล้ว" เด็กสาวตะโกนลั่น

Specter Vision!!

เงาประหลาดที่อยู่บนชั้น 5 และ 6 ของตึกทั้งหมดค่อยๆหายไป และปรากฏขึ้นที่ชั้น 7 ของอาคาร ผู้คนรอบๆรวมถึงเด็กๆเองต่างก็พากันงงงวยและตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ภายในชั้น 7 มีเงาดำปริศนาบินว่อนไปทั่ว ผู้คนต่างวิ่งหนีกันออกไป เหลือเพียง รอร์มอน เด็กสาว และผู้เป็นพ่อที่เอามือกุมหัวพูดอะไรไม่ออกด้วยความประหลาดใจเขาค่อยๆเดินออกจากห้อง ประชุมเพื่อเข้าหาลูกสาว

"ไหนพ่อบอกจะกลับมาไง พ่อสัญญากับหนูแล้วนี่!!"
"เรื่องนั้น....."
"พอซะที!! เงียบได้มั้ยล่ะ!? พ่อน่ะไม่เคยรักษาสัญญาอะไรซักอย่าง!?!! หนูเกือบจะตายไปครั้งนึงเพราะเพื่อนๆ แล้วตาหนูก็เกือบจะบอดถึงสองครั้งแต่พ่อก็ไม่เคยรู้อะไรเลย แล้วนี่อะไรอีกล่ะจะบอกว่าติดประชุมใช่มั้ยล่ะ!! เคยทำอะไรให้หนูมีความสุขบ้างมั้ย!!" ยูกิคำรามลั่นด้วยเสียงที่แหบพร่า น้ำตามากมายไหลเอ่อนองตาขวาของเธอ ในขณะที่ผ้าปิดตาที่ตาซ้ายเองก็ชุ่มไปด้วยน้ำตาและเลือด
"หนูน่ะ....หนู..." ยูกิก้มหน้าลง น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นคลอน "หนูเกลียดพ่อที่สุด!!!"

วูบ......

เกิดแสงส่าวงขึ้นที่กระเป๋าเสื้อของยูกิ ก่อนแท็กสีน้ำเงินที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนดูงดงามแต่เย็นยะเยือกจะลอยมาอยู่ตรงหน้าของเ ด็กสาว

........ตราสัญลักษณ์แห่งความเศร้า.........

"ตราสัญลักษณ์ตื่นขึ้นมาแล้ว ไม่ได้การล่ะ!!!" รอร์มอนร้องขึ้นด้วยความตื่นตระหนก มันพุ่งเข้าใส่ยูกิ และใช้ขาทั้งสองข้างเกาะยูกิไว้ไม่ปล่อย
"จะทำอะไรของนายน่ะ ปล่อยนะ!!!" ยูกิร้องด้วยความตกใจและพยายามสะบัดรอร์มอนออกแต่ไม่เป็นผล มันยังคงเกาะและพยายามลากตัวยูกิไปที่หน้าต่าง พ่อของยูกิพยายามดึงลูกสาวของตนเอาไว้ ทว่ารอร์มอนได้ใช้เงาที่สร้างขึ้นก่อกวนพ่อของยูกิจนเขาไม่สามารถจะเข้าใกล้มันได้

"ฉันต้องทำลายเธอทิ้งซะ ฉันมาที่นี่เพื่อจะทำลายตราสัญลักษณ์นั่น!!" รอร์มอนกล่าวขณะดึงตัวยูกิไปเรื่อยๆจนถึงหน้าต่าง
"จบกันไปซะที"

Thunder Blade!!!

ตูม!!!!!

ไรดรามอนและไดสึเกะขึ้นมาทันเวลาพอดี และโจมตีไปยังรอร์มอนทันที แต่มันก็ผละตัวออกมาจากยูกิและร่อนหลบไปมาอยู่ในห้องประชุมจนข้าวของกระจุยกระจาย พลังโจมตีของรอร์มอนทำให้กำแพงทะลุเป็นรูกว้าง
"ชิ เจ้าพวกจุ้นจ้านอีกแล้ว!!!" รอร์มอนคำรามอย่างหัวเสียง
"ไดสึเกะ ดูสร้อยนั่นสิ!! สัญลักษณ์แบบเดียวกับพวกดิจิมอนที่ไปบุกห้องทดลองของเก็นไนนี่นา" ไรดรามอนกล่าว
"หึ พวกแกคือพวกของตาแก่เก็นไนเองสินะ!!! ช้าไปแล้วล่ะ ยังไงฉันก็จะกำจัดเด็กคนนี้ ยังไงท่านผู้นั้นก็จะไม่มีทางแพ้พวกแกแน่นอน!!"
รอร์มอนพังหน้าต่างชั้น 7 ทิ้งและพุ่งออกมาภายนอกตึกโดยมีเด็กสาวอยู่ใต้อุ้งเล็บของมัน

"กรี๊ด!!!!!"

"แย่แล้วไรดรามอน!!!" ไดสึเกะร้องลั่น

"ลาก่อนยูกิ......" รอร์มอนกล่าวลาสั้นๆ ก่อนจะปล่อยยูกิให้ตกลงไปสู่เบื้องล่าง......และบินจากไป

ร่างขอยูกิกำลังร่วงหล่นลงมาจากตึก 7 ชั้น อีกไม่นานก็คงตกถึงพื้น "สุดท้าย เราก็ไม่มีใครอยู่เคียงข้างสินะ ชีวิตที่น่าสมเพชแบบนี้ จบๆไปได้ก็ดี...."

ตุบ!!
ถ้านี่เป็นความรู้สึกเจ็บที่เกิดจากการตกจากตึกระฟ้า ก็ถือว่ามันเบากว่าที่คิดมาก ทว่า เด็กสาวก็ยังไม่ตาย ฮิคาริได้ใช้เนเฟอติมอนบินมารับร่างของยูกิไว้ได้ทัน

"ทำได้ดีมาก เนเฟอติมอน"
"แค่นี้สบายมาก"

เด็กสาวอยู่ในสภาพกึ่งได้สติแต่เธอไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นมาหรือคุยกับใครทั้งนั้น เนเฟอติมอนได้ค่อยๆร่อนลงพื้นอย่างช้าๆ พ่อของเด็กสาวพยายามชะเง้อมองสัตว์ประหลาดที่หอบตัวลูกสาวของตกลงไปจากหน้าต่างที่แต ก
เมื่อเนเฟอติมอนลงถึงพื้น��ไม่ช้า พ่อของเด็กสาวก็วิ่งลงมา " ยูกิปลอดภัยดีมั้ย!!" เขารีบวิ่งมาหาลูกสาวของตนและรู้สึกโล่งใจขึ้นที่เด็กสาวไม่เป็นอะไรมากเพียงแค่ไม่ค ่อยได้สติ

เมื่อเรื่องราวเริ่มสงบลง พ่อของเด็กสาวได้โทรศัพท์ไปแจ้งให้ภรรยาของตนซึ่งตอนนี้ได้ร้องไห้ฟูมฟายที่ลูกสาวหา ยตัวไปจากบ้าน ฮิคาริและทาเครุได้พาเด็กสาวและพ่อของเธอกลับบ้าน
ส่วนไดสึเกะได้วิ่งตรวจสอบบริเวณสถานที่เกิดเหตุ "ไรดรามอน หาให้ทั่วนะ มันกำลังบาดเจ็บฉันว่ามันอาจจะยังไปได้ไม่ไกลนัก"

เมื่อกลับถึงบ้านของเด็กสาว คนที่รออยู่หน้าประตูคือหญิงสาววัยกลางคนที่ในมือของเธอถือผ้าเช็ดหน้าที่ชุ่มโชกไปด ้วยน้ำมูกและน้ำตา นัยน์ตาของเธอแดงก่ำและยังมีน้ำตาไหลซึมออกมา เมื่อพวกเขาร่อนลงมาที่หน้าบ้าน เธอก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง
"สวรรค์โปรด พวกเธอช่วยลูกสาวและสามีของฉัน ฉันจะขอบคุณพวกเธอยังไงดี"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...ทุกคนปลอดภัยดี ยินดีด้วยนะคะ พวกเราคงต้องขอตัวก่อนไว้พบกันใหม่นะคะ" ฮิคาริรีบตัดบท

เมื่อครอบครัวของเด็กสาวกลับเข้าบ้านกันหมดแล้ว(เด็กสาวยังคงไม่มีแรงที่จะเดิน พ่อของเธอจึงจับเธอขี่คอแล้วพาเข้าไป) ฮิคาริจึงบอกกับทาเครุให้ติดต่อไดสึเกะ เพื่อประชุมกันโดยด่วน และลงความเห็นว่าควรจะติดต่อกับเก็นไน...

--To be Continue--
-----------------------------------------------------------
เอ้าจบตอนที่ 4 แล้ว เรื่องชักจะซับซ้อนไปๆมาๆ เพราะคนแต่งเบลอๆ โฮะๆ
ปล.เหมือนเดิมจ้า กดที่ชื่อตัวละครเพื่อดูภาพ

เอ้า มาดูตัวต่อไปเลยกับการแนะนำตัวละคร
รอร์มอน [Roarmon]

Nyotaro : roarmon จริงๆตัวละครตัวนี้มีต้นแบบมาจากตัวละครในเกมๆนึงซึ่งเป็นค้างคาวถือลูกตา ดีไซน์กับชื่อไม่ได้เกี่ยวข้องกันเท่าไรนักหรอก (ฮา) เป็นตัวละครที่ชอบมากเพราะความจริงร่างกายเป็นเหมือนกึ่งเงา (เหมือนจะ)เปลี่ยนรูปร่างได้บ้าง มีความลึกลับเหมือนเงามืด (อย่างนี้แหละที่ชอบ!)
Snow : เจ้าตัวนี้ดูเหมือนจะยังมีเรื่องลึกลับซ่อนอยู่อีกเยอะเลย ต้องติดตามกันต่อไปใน Fic ว่าจริงๆแล้วเจ้านี่มาทำอะไรกันแน่นะงิ ^^

ต่อไปก็ร่างArmorของเวียดิสมอน

โครโนดรามอน [Chronodramon]
พร้อมด้วย
ดิจิเม็นทอลแห่งกาลเวลา[Digimental of Time]
Nyotaro : คอนเซปต์ของเจ้านี่์คือการเวลา ก็เลยออกแบบให้ดูเหมือนพวกยุคอนาคตที่ข้ามการเวลากันได้หน่อย ออกมาก็พอใจพอสมควร
Snow : ได้ข่าวว่าเป็นตัวละที่พอเพื่อนๆเห็นแล้วจะร้องถามกันหมดเลยว่า "ชื่อเป็นมังกรแต่ทำไมมันเป็นกระต่าย!?" เนียวคิดว่ายังไงมั่งหล่ะ ?
Nyotaro : ก็มันเป็นมังกรกระต่าย (ฮา) จริงๆแล้วมีปีกด้วยนะ ไอที่เหมือนผ้าพันคอนั่นแหละปีกมังกร แต่ม้วนอยู่ จะไม่กางถ้าไม่ต้องการบินเพราะเกะกะ
Snow : จุดเด่นอีกอย่างของโครโนดรามอนก็คือเกราะสีทอง/ดำ ตัดกับขนสีชมพู/ขาว อย่างชัดเจน ดูเหมือนว่า เนียวจะเก็บแว่นตาจากร่างเวียดิสมอนเอาไว้ด้วย เลยกลายเป็นว่าเจ้านี่ก็ยังปกปิดลูกตาเหมือนราลูคมอน ไม่รุ้ไปทำผิดอะไรไว้เลยโดนเซ็นเซอร์ทุกตัวเลย สงสัยเพระาไม่ใส่กางเกง(ฮา)

ตอนนี้ตัวละครOriก็ออกมาจะครบหมดแล้ว ใครที่ติดตามอยู่ก็เอาใจช่วยคนแต่งให้มีอารมณ์แต่งให้มันจบด้วยน้า ^^" อีกแค่ครึ่งตอนก็แต่งจบแล้ว ^^"